Ome Lowie

Vanmorgen vond ik er iets heel interessant uit 1986 : een exemplaar van ons bedrijfsblad van juni dat jaar. Anno 2011 is het bedrijf ‘groter gegroeid ‘ , en ik ben al vijf jaar in de VUT. het periodiek wordt nu professioneel gemaakt door heuse journalisten en ik krijg het nog steeds toegezonden . Toen was het nog bedoeld voor en door medewerkers. Ik was een van de samenstellers en elke maand schreef ik wel wat in het blad. Behalve een ‘kinderhoekje’ verzorgde ik de rubriek ‘mijmeren’ die -zet het raam maar even open- voor velen de eigenlijke reden was om het( gestencilde) bedrijfsorgaan niet meteen in de vuilbak te doen belanden. In deze krant is de titel Mijmeringen nu van Rinus Krijnen . Hoe het toeval zich herhaald ….In het vanmorgen gevonden exemplaar ontdekte ik het tweede hoofdstuk van een vervolgverhaal dat bestond uit 3 afleveringen. Het eerste en laatste hoofdstuk is helaas rond die tijd ge – recycled tot weer ander papier. Toch ga ik vanaf nu het hele verhaal nog eens vertellen via deze krant .
Het eerste en laatste deel zit nog wel ergens in mijn – nog uitstekende – lange termijn geheugen.
Het verhaal speelt zich af in het toenmalig kleine stadje Oosterhout waar ome Lowie , tante Marie en ook ik hun jeugd doorbrachten. Het wordt een deels autobiografisch verhaal met een flinke dosis nostalgie uit de jaren vijftig. Herkenbaar , onthullend met soms een vleugje mystiek.

Volgende week :deel 1 ‘Ome Lowie ‘

(c) Piet Eelants 1986 / 2011