OME LOWIE ( deel 1 )

Een streekroman in notendop in drie delen

” Ge moet je eigen omdraaien ge stinkt naar jenever” zei tante Marie met een een zekere trots in haar stem.
Ome Lowie was te zat om die opdracht naar waarde te schatten en bleef liggen zoals hij in bed was gedragen.
Tante Marie vond dat eigenlijk niet zo erg.
Het gebeurde tenslotte niet elke week zoals bij ‘de Willem’ van tegenover.
Die liet z’n vrouw en kinderen nogal eens lucht happen omdat het meeste geld bij de kastelein achterbleef.
Nee, ome Lowie was een keurige vent die zijn verantwoording kende.
Hij was schoenmaker en had al heel wat jaren voor een bijna hongerloontje bij een grote schoenfabriek in het naburige Dongen gewerkt.
Sinds een paar jaar was ie zijn eigen baas. Alleen , in de tijd dat ome Lowie besloot om voor zichzelf te beginnen dachten veel schoenfabrieksarbeiders daar ook zo over.
De meeste kwamen van de regen in de drup en kwamen op hangende pootjes en dikwijls voor minder geld als’ toen’ terug bij hun baas.
De baas was weer blij.
Hij verdiende nog meer aan zijn ‘volk’ en hij had een prima vakman terug.
Want daar zorgde de rijke fabrikanten wel voor ; schoenmakers werden opgeleid tot prima vaklui.
Dat was dan ongeveer wel het enige wat ze goed deden voor hun mensen.
Ze verdiende niet alleen aan de arbeid maar ook nog aan de in die tijd nog niet verboden ‘ gedwongen winkelnering’ , een regeling waarbij de werknemers bij bepaalde kruideniers hun boodschappen moesten doen. De arbeider kreeg 3 cent per uur compensatie als ie dat deed en de baas kreeg commissie van de kruidenier.
Broekzak > < vestzak.
Maar kom, terug naar ome Lowie.
Tante Marie was best wel trots op hem; hij werkte hard en bovendien ging er heel wat tijd van ome lowie zitten in zijn ook wat schamel geld opleverende nevenactiviteiten waar tante Marie , naast haar zorg over de zes kinderen ook haar bijdrage aan leverde.

Tante Marie was wat vroeger opgestaan.
Stiekem had ze in linker broekzak van ome Lowie 2 gulden gestopt.
Een klein kapitaal in die tijd.

” De zelfde afspraak als vorig jaar ” had tante Marie gezegd , ” van elke gulden die ge op de veiling krijgt voor ons boontjes en juintjes moogt ge er een stuiver in je linker broekzak steken en de rest gaat naar de andere broekzak : de rechtse en denkt erom ,met de rechterhand maakt ge een kruiske dus zo gauw hoeft ge dat niet te vergeten Lowie!”
Ome Lowie begreep het.
Hij was niet alleen vlug van begrip, maar er was nooit ruzie tussen die twee.
Dat was me al eerder opgevallen.

Hij zou het druk krijgen vandaag.
Vanuit de overdekking achter het schuurtje haalde hij de handkar te voorschijn waarvan de ijzeren banden op de wielen dik onder het reuzelvet zaten .
Ja , die kar had hij een paar jaar geleden zelf gemaakt.
Het enige ijzer behalve dan de spijkers kregen bij ome Lowie geen kans om te roesten.

Voor dag en dauw was ie op het stukske land wat ie pachtte van een rijke boer.

Dit jaar was de oogst goed .

De eerste karren waren voor de middag al bij ‘ het Hart ‘ een klein conservenfabriekje aan de rand van de stad gelukkig niet ver van het land .
Gemerkt met zijn nummer zette de weger van de fabriek de jute zakken in het vak waar ome Lowie zijn oogst kon brengen vandaag.
Het was in die vakantie dat ik door omstandigheden bij me thuis dikwijls bij tante Marie en ome Lowie logeerde.
Het huis was een groot huis wat ook wel moest voor hun zes kinders en nou mij er nog bij.
Als je langs achter binnenkwam ,dan kwam je door de poort op het erf.
Het was zijn erf ;helemaal afgezet.
Ome Lowie had aan nergens een hekel ,zelfs niet aan de buren die toch door de zelfde poort een achterom hadden.
Hij vond dat, op zijn zachts gezegd , niet leuk.
Achter het zelfgemaakte hek zag je zijn groententuin liggen.
Voor de deur van de bijkeuken lag een oude versleten kokosmat.
Als je langs die deur binnenkwam rook je het leer van de schoenmakerij vermengd met sigarenrook.
De bijkeuken was zijn domein. Zijn broodwinning .
Aan de achterkant van de zoldertrap had hij een paar koeienhuiden aan een houten balkje hangen om verder te drogen.

* lees volgende week wat Ome Lowie deed met het geld in zijn linker broekzak

* Welk geheim werd heel goed in de geheimzinnige oude schoenendoos
bewaard….

(c) piet eelants 1986/2011

LEES DEEL 2 HIER