LEES DEEL 1 HIER

LEES DEEL 2 HIER

Ome Lowie haalde zichtbaar ontroert een prachtige rode appel uit de schoenendoos.
We waren stil

Hij nodigde ons uit naar de voorkamer
met zijn nopjes gordijnen , het dressoir tegen de rechtse muur met daarboven een stilleven , een met de hand geschilderde vaas met bloemen en boven de schuifdeur een groot houten kruisbeeld.
” Deze appel heb ik vandaag precies drie jaar geleden gekregen van ‘Pietje’ de groenteman” begon ome Lowie te vertellen.

‘Pietje’ kwam tot vlak voor zijn dood elke week door de straat om aan zijn velen vaste klanten zijn groenten en fruit te slijten.
De man was een verteller en een grote kindervriend.
Hij stond ook bekend als een slimme koopman.
Bekend van hem was dat hij kinderen die dat wilde een appeltje, peertje of wat druiven gaf , maar eerst dan als hij zijn waar in een grote blinkende ovale schaal had afgewogen en er voor had gebeurd.
Terwijl hij dan met een gul gebaar zijn appeltjes weggaf en de klanten protesteerden tegen het feit dat hun pasgekochte fruit al bijna op was voor het op het aanrecht lag , schudde hij zijn waar in de tassen van de klanten.
Er werd steevast , uiteraard tegen meerprijs een extra bestelling gedaan……

” Kort nadat ik deze appel van ‘Pietje ‘ had gekregen stierf die en kwam dus nooit meer langs met zijn fruit en groetenkar”
Ome lowie vertelde dat ‘ Pietje’ hem lachend had gevraagd de appel pas op te eten als hij dood zou zijn ,maar oom had die appel gewoon vergeten.
” Pietje heeft me toen een verhaal verteld over die appel ” zei ome Lowie.
” Hij zei dat hij die appel weer in een nieuwe kist appels had gelegd toen hij wat oude appels aan het paard had gegeven”….” ook hij vond de appel er opvallend mooi uit zag en dus nog best verkoopbaar …”
“Op een dag merkte ik dat die appel mooi en gaaf bleef.”
” Eerst dacht ik dat het de goede kwaliteit appels was waarom die zo lang goed bleef ,want hij verkocht goede spullen….”
Ome Lowie vertelde dat hij en tante Marie het heel bijzonder vonden dat na bijna een jaar de appel nog steeds geen rot plekje vertoonde .

Hier wachtte hij even.

Plotseling zei hij:

“Hier, …eet jij hem maar op …. tante en ik hebben elkaar beloofd om als de appel na drie jaar nog goed eruit zag , wij die weggeven aan iemand waar we veel van houden”
Ik protesteerde eerst en vond dat we er met de kinderen om zouden moeten loten.

Ome Lowie wou daar niets van weten.

Diezelfde dag ging ik met de verkenners naar de bossen vlakbij Dorst.
Waarschijnlijk zonder nadenken gooide ik het klokhuis van de heerlijke appel vanaf een bospad de berm in…..
Toen ik bijna twintig was wandelde ik samen met mijn vriendinnetje door de prachtige bossen van Dorst toen ik midden in het bos een kleine boom zag staan met een appel eraan.

Als in een flits dacht ik terug aan wat ome Lowie me toen vertelde over die bijzondere appel…
Ondanks de vlinders in mijn buik zijn we direct naar ome Lowie gereden

Ann en ik hebben ome Lowie toen meegenomen naar die plek in het bos.
Het was nog maar kort geleden dat tante Marie was overleden.

Mijn oom leefde tot vlak voor ons trouwen.
Het kleine boompje midden in de bossen is nu uitgegroeid tot een grote appelboom die nooit vruchten draagt….
Zou die ene appel de enige zijn geweest….?

Bij het helpen opruimen van de zolder van ome Lowie na zijn dood ontdekte ik een kleine witte doos.
Het was alsof ik het van te voren wist wat er in zat.

Lagzaam opende ik de doos.

Ik pinkte een traantje weg.

Naast me stond Ann .

…. De prachtige rode appel vertoonde geen vlekje

(c) Piet Eelants 1986 /2011