Vandaag , zeer geachte lezer van deze internetkrant is er de vijfde en laatste aflevering van een serie zomerartikelen die de krant deze zomer bracht. Piet Eelants en Henk Oerlemans stonden voor de verhaallijn en vooral de ouderen onder ons hebben er -gezien de reacties- van genoten. Misschien is er volgend jaar ook weer zo’n reeks. Het verhaal van vandaag gaat over een fenomeen dat sommigen nog wel herkennen. De eerste Leren bal .
HIER kunt de artikelen nog eens nalezen

Onze eerste leren bal………

In de oorlog van ’40 – ’45, had niemand een voetbal. Ja, wat geperst hooi en daar een lap omheen gestikt, dat was al. Als het gras een beetje nat was, kon je er , als je hem niet op tijd liet drogen hooguit een uur tegenaanschoppen , maar dan was er ook niets meer van over. Na de oorlog, toen de oude fiets-binnenbanden ( die vanwege de schaarste doorgaans al zo’n zesendertig keer gelapt waren) weggegooid konden worden omdat er mondjesmaat nieuwe op de markt kwamen, maakten wij van die oude banden voetballen. Van die banden werden door ons tussen de lapjes door elastiekjes geknipt van zo’n halve centimeter breed. Met wat geluk kon je uit zo’n band, afhankelijk van het aantal lapjes die erop zaten al gauw een stuk of vijftig elastiekjes knippen. Door nu wat oude kranten tot een bal samen te persen en dan daaromheen tenminste twee lagen elastiekjes te winden, verkreeg je een bal die warempel, als je hem maar hard genoeg tegen de grond gooide zeker een meter opsprong. Daarna kwam de ‘Gummiebal’, gevuld met lucht. Tsjonge jonge, wat waren we daar blij mee. De eerste die we kregen, had een doorsnede van tien centimeter, maar al vlug kwamen er grotere maten. De kleinere ballen waren zeer geliefd bij de meisjes. Zij jongleerden ermee, soms wel met vijf ballen tegelijk tegen de muur en zongen daar weer passende liedjes bij. De jongens trokken met hun grote gummiebal naar een weiland in de buurt om daar te gaan voetballen. Het voordeel van die gummieballen was het grote kaatsend vermogen, maar een groot nadeel was dat als ze in de prikkeldraad terecht kwamen, ook meteen waardeloos waren. Het enige wat er dan nog met die bal gedaan werd was doormidden snijden zodat twee van ons dan in ieder geval nog een gummie petje op z’n hoof kon dragen. Wie in die tijd goede maatjes was met een jongen in de buurt die lid was van de voetbalvereniging ‘Concordia’ (Eensgezind) tegenwoordig DVVC, kon wel eens het geluk hebben om met een echte leren bal te voetballen.

Want dat Concordia-lid werd onder druk van zijn maatjes gedwongen naar Jantje Smans, de baas van de leren ballen van die club te gaan om daar een bal los te futselen. Maar toen, toen kwam het grote moment. Wij zouden van onze pa een echte leren bal gaan krijgen. Net zo een als van de voetbalclub Concordia. Onze pa was die wezen bestellen bij de firma van Houtem in de Tramstraat. Hij moest met de hand gemaakt worden en dat was zeker een heel karwei, want wat hebben wij, ik en mijn broers, toch lang moeten wachten eer die klaar was. Elke dag als we opweg naar school waren, kwamen we langs van Van Houtem en liepen we even naar binnen om te vragen of de bal al klaar was. En eindelijk op een dag was het dan zover. Die bal beste mensen, onze eerste leren bal’, werd door ons meer ingevet dan dat er daadwerkelijk mee gevoetbald werd en als er wel mee gevoetbald werd, dan mochten diegene die te grote voeten hadden er niet tegenaan trappen, zo bang waren we dat onze eerste leren bal aan flarden getrapt zou worden. Later werden we wel wat minder waakzaam hoor, zelfs Koos en Jan van Loon (de punt), zij hadden hele grote voeten, mochte er een lel tegen geven, we lagen er niet meer wakker van.

Tekst : Henk Oerlemans

Met dank Piet Eelants aan enkele anonieme Dongenaren

© dongenhomespot.nl 2012

Dongenhomespot heeft haar best gedaan om alle informatie die gebruikt is in dit artikel te verifiëren op waarheid en rechthebbende schrijvers of instanties . Zijn er desondanks belanghebbende die dienen vermeldt te worden als bron bij de publicatie van dit artikel wordt gevraagd zich bij de uitgever van dit artikel te melden