Van
een Web-log , een publicatie ,dat streven , uitermate geschikt en
jouw boodschap of pleidooi

Het
is niet enkel leuk ,maar ook een dankbaar gebeuren dat me al enkele
jaren tijdens de vakantieperiode overkomt. Het dagelijkse verhaal dat
ik mag schrijven brengt ook wat op. Geen geld, daarvoor is de krant
helemaal al niet bedoeld, maar wel veel reacties en zélfs meer
bezoekers. De komkommertijd zoals deze vakantieperiode in de pers
wordt genoemd wordt door het dagelijks bijna persoonlijk bericht in
deze rechterkolom op de altijd kleurige voorpagina goed overbrugt.De
reacties lopen uiteen van leuk tot flauw en van grof tot politiek.
Dat zij zo, maar het is geenszins mijn bedoeling jou er mee lastig te
vallen. Je leest dat ten slotte zelf nu. De verhalenknobbel heb ik
al lang en is eens tot volle bloei gekomen in de tijd dat er een
andere soort Facebook rage was die web-log heette.Door achterhaalde
technieken en natuurlijk datzelfde facebook of Twitter is de web-log
rage reeds lang verstomd en wordt bijna nergens meer ( gratis)
aanboden .Enkele jaren geleden was dat wel anders. Mensen zoals ik,
die het schrijven en het uitzenden van veelal goedbedoelde
boodschappen aan den volken niet konden laten, oogsten zo links en
recht nog wat succesjes maar werden in de pers soms wel eens
aangehaald als ware kunstenaars in de leer van de allesomvattende
indoctrinatie .

Een
zware beschuldiging vond ik dat ooit ,maar eigenlijk heeft de pers
ook dikwijls gelijk. Ik heb naar aanleiding van een publicatie in
deze trend over een van mijn blogs toentertijd van alles uit de
kast getrokken om juist die aantijging te weerleggen tegen een
journalist van een regionaal wekelijks medium. Als een zekere
verslaggever van dat medium toentertijd bloed en angstzweet rook,
ging hij er met tegendraadse verhalen in venijnige soort
bewoordingen nog harder tegen aan. Wat toen al verre van een
drijfveer was om de ‘boodschapverhalen’ te vertellen en daar een
soort van ‘gelijk hebben’ in mijn blogs vast te leggen. Het
tegendeel is misschien wel waar. Ik vind nu nog dat ik maar zelden
gelijk heb en ook vind ik dat jouw gelijk, gelijk aan het mijne mag
zijn. Toch ontstond er in die periode een soort van discussie op
papier tussen de verslaggever van de krant en mij via de digitale
weg. Hij vond dat híj namelijk alleen gelijk had om de simpele reden
dat hij er voor had doorgeleerd om dingen en meningen aan de man te
brengen. Dat was en is volgens hem bij mij duidelijk niet het geval.

Dat is nou de kunst zei ik toen tegen hem, waarop hij weer zei dat
dat dan wel kunst met een zeer kleine k was. De hoofdredacteur van
die bron vond na een tijdje net als ik, dat de man in kwestie er
een ordinaire bron van vuilspuiterij in deftige woorden van maakte .
De rubriek werd gestopt . Een boodschap brengen is inderdaad gewaagd
realiseer ik me, maar zo lang die boodschap zelfs gecamoufleerd enkel
het goede nastreeft mag het van mij. Dat was ook de reden waarom ik
dit jaar anderen de kans wou geven om als PEE een stukje in deze
kolom te schrijven. Dat dat streven mislukt is is jammer. Niemand
trok zijn of haar stoute schoenen aan om op deze plaats kond te doen
van zijn of haar beweegredenen zijn of haar stem te verheffe.Dat is
best jammer. Laat me meteen vertellen dat dat nog heel deze week kan.
Dan stopt deze rubriek weer en komt op deze plaats weer een
sportieve inhoud .Je stem verheffen , of laten horen wat jou bezig
houdt in het leven of in het dorp kan als een rode lap werken , dat
wel, maar ook als uitlaatklep, als een spiegel misschien. Je hart
luchten en dingen zeggen die nodig zijn.Daarvoor is deze rubriek
gewoon uitermate geschikt. Iedereen is hier gewoon PEE en als jij
geen PEE genoemd wil worden zetten we -als jij wilt- gewoon jouw
eigen naam onder jouw boodschap of pleidooi. Nah ! Duidelijker kan ik
het niet vragen en zeggen , maar niets moet. Als je bij de zwijgende
meerderheid wil blijven horen of juist juist wil zwijgen omdat het
jou toevallig beter uit komst . Ook dat mag. Tot morgen dan maar ?