Van Chinezen ,
alle denkbare fronten, al dan niet misplaatste opmerkingen , en de
opiniërende gemeenteraadsvergadering van 15 januari 2009

Het is een eind
geleden. Dat wel. Vroeger deed ik er nog aan. Ik was ook fel en
verzette me tegen elke tegenspraak .Meningen van anderen werden met
behoorlijk goede argumenten van tafel geveegd . Ik was er ook goed
in. Het streven naar een perfecte wereld beheerste heel mijn leven .
Heel strijdbaar volgde ik alle politiek discussies op tv en gaf daar
thuis commentaar op . Maar daar bleef het niet bij. Ik schreef ook
stukken in de krant . Regionaal én nationaal. Ik mengde me in
discussies op – toen – talkradio en bij andere actualiteitsrubrieken
was ik kind aan huis. Een eigen strijdbare wereldhervormende website
bleek in het begin een grandioos idee. Ik richtte een website op waar
iedereen zijn zegje kon doen. Wereldcolumns.nl werd ontdekt door een
Jan Marijnissen en ook VVDer Arend Jan Boekestein toonde méér als
belangstelling om zíjn ideeën aan de man te brengen . Dongenaar
Rinus Krijnen en 6 andere min of meer bekende columnisten waaronder
de Utrechtse journalist Tobias Bos behoorde tot de vaste
redactieleden van de site. In deze voorlaatste aflevering van PEE
zomerverhalen van dit zomerseizoen ga ik even terug in de tijd.

De rode draad van
de site was ikzelf. In de zin van de kleur rood voerde ik zélf de
regie over de site . Immers als hoofdredacteur had je dat recht. Ik
dramde door , Wilde in een kort bestek van tijd bij wijze van spreken
alle Chinezen met mes en vork laten eten . Zonder geduld én soms met
de botte bijl plaatste ik stukjes op de site waarvan ik zélf later
de waarheid ervan niet kon achterhalen. Waarschijnlijk hadden lezers
dat in de gaten en haakten massaal af. De site werd rommelig
bovendien en ging lijken op een rode ‘geen stijl’, maar dan
zonder de zo broodnodige bezoekers en aandacht in de pers. Want dáár
moet een opinie -website toch vooral zijn bestaansrecht aan ontlenen
om niet als roepende in de woestijn te (ver)worden.

Toch gebeurde dat en
het was mijn eigen ‘verdienste’. Ik heb er wel wat van geleerd.
Drammen en je gelijk afdwingen geeft een kick maar ook een
afstraffing . De website is per 28 augustus 2008 verdwenen .

Tegenwoordig doe ik
nog steeds aan meningsvorming , maar wel op een andere manier. Ik
probeer door ‘ er naar te leven ‘ te bewijzen dat alles
betrekkelijk is en dat mensen in wezen niet slechter zijn als ze
toevallig anders denken. Ik houd rekening met hun eigenste gevoel en
hun eigenste referentiekader . Toch doe ik – misschien daardoor –
nog altijd aan politiek, laat eenieder in zijn of haar waarde en werk
vooral achter de schermen aan een betere wereld . Eigenlijk zou
iedereen dat moeten doen. Het afkatten van anderen en het beweren van
het feit dat jij of jouw partij het allemaal veel beter zou doen is
een strijd die niemand wint of ooit winnen zal. Ook de beterweter
wordt op alle denkbare fronten aangevallen. Vandaag luisterde ik nog
eens naar een bewaard gebleven verslag van de opiniërende
gemeenteraadsvergadering van 15 januari 2009 op de audioservice van
omroepdongen.nl , de voorganger van dongenhomespot . Het verslag
spoorde me aan om dit stukje te schrijven. Het elkaar zwarte pieten
doorgevende gezelschap werd naar mate de stemming verslechterde door
stekeligheden en al dan niet misplaatste opmerkingen van diverse
woordvoerders een storende factor in het menselijk gesproken goed
functioneren van het elkaar begrijpen en verstaan. Steeds op elk
staartje zout leggen of datzelfde zout te strooien in elkaar
aangedane door woorden ontstane wonden is gewoon niet leuk en
bovendien niet functioneel voor de gemeenschap waarin wij leven. Even
herhaalde in het voorjaar dit jaar die geschiedenis zich bijna in Dongen met zeker twee partijen die elkaar volgens mij op een
bedenkelijke manier vliegen probeerden af te vangen.Een door
partijen genoemd ´akkefietje´en door anderen genoemde´ affaire ´
met een wethouder was de aanleiding.Elkaar begrijpen én van de
fouten in het verleden leren is productiever. Opiniërend bezig zijn
is een goed idee voor beginnende idealisten. Een echte idealist is
een realist