Blog Image

DONGENSE VERHALEN

www.dongenhomespot.nl


Deze webruimte is onderdeel van de Dongense website

www.dongenhomespot.nl


Click HIER om terug te gaan naar de hoofdwebsite !

Bevlogen Dongense onderwijsman zwaait af

DONGEN Posted on di, juli 14, 2020 13:04:33

Lekker de natuur in op de mountainbike, klussen in en om het huis, de foto’s eindelijk eens in mappen doen en vaker oppassen op de kleinkinderen. Binnenkort heeft hij er tijd voor, want Wil van Sunten trekt bij het aanbreken van de zomervakantie de schooldeuren definitief achter zich dicht en gaat genieten van zijn pensioen.

Na zijn opleiding aan de Pedagogische Academie begon Wil drieënveertig jaar geleden zijn (Dongense) onderwijscarrière op basisschool Heilig Hart. In die tijd was het nog gebruikelijk dat basisscholen speciaal opgeleide leerkrachten hadden voor muziek, handvaardigheid en gymnastiek. “Eigenlijk vond ik dat de leukste tijd: ik gaf gymles aan alle leerlingen van de school, zestien klassen in totaal. Omdat ik de leerlingen ieder jaar terug zag, zag ik ze letterlijk en figuurlijk groeien. Het was fantastisch om te zien hoe leerlingen zich ontwikkelden.” Naast zijn baan als gymdocent besloot Wil parttime een opleiding aan de Sportacademie te gaan volgen. “Ik werkte vier dagen op de Heilig Hartschool en op vrijdag en zaterdag ‘zat’ ik zelf in de schoolbanken op de KALO.” Na een sabbatical (op studiegebied) van een jaar besloot Wil naast zijn werk als leraar de parttime opleiding aardrijkskunde aan het toenmalige Moller Instituut te gaan doen. “Het was te doen, op dat moment had ik zelf nog geen kinderen.’’

Na onderwijsbezuinigingen in de jaren ’80 werd Wil leerkracht op basisschool De Noorderpoort. Meneer Wil stond niet meer de hele dag in sporttenue in de gymzaal of op het sportveld, maar gaf de hele dag alle lessen aan zijn eigen klas. In 1987 pakte hij zijn oude stiel gedeeltelijk weer op. “In die tijd was ik vier dagen in de week meester Wil in mijn eigen klasje op de Noorderpoort en één dag in de week was ik gymdocent op de Heilig Hartschool.’’

Het jaar 2000 bracht een nog grotere ommekeer teweeg: Wil werd docent op het Cambreur College en werd meneer Van Sunten. “Ik had zin in een nieuwe uitdaging en besloot te reageren op een advertentie in BN de Stem. De eerste twee jaar was ik fulltime docent aardrijkskunde, later kreeg ik, op eigen verzoek ook gymuren.” Wil maakte deel uit van het brugklasteam van het toenmalige Junior College en dat paste hem goed. ‘’Na mijn tijd in het primair onderwijs was het leuk om te zien hoe leerlingen van groep 8 veranderden in brugwuppen. Meteen werd ik mentor van klas 1. Omdat ik altijd een dakpanklas m/h of h/v had, zorgde dat aan het eind van het schooljaar nog wel eens voor teleurstelling bij ouders wiens kind niet naar de ‘hoogste’ schoolsoort zou gaan. Dat waren moeilijke gesprekken.’’

In de loop der jaren heeft Wil veel veranderingen gezien bij leerlingen. “Als gymdocent ervaar ik dat leerlingen moeilijker in beweging te krijgen zijn. Dat heeft aan de ene kant te maken met het bewegingsonderwijs op de basisschool, maar aan de andere kant ook met de jeugd zelf. Ze hebben tegenwoordig veel andere dingen waarmee ze zich bezighouden, zijn lang niet allemaal lid van een sportclub en dat merk je: leerlingen hebben minder energie, bewegen minder en ook het gewicht neemt toe.’’

In zijn jaren op het Cambreur stond Wil niet alleen in de gymzaal of op het sportveld. In ‘zijn’ lokaal C09 doceerde hij steevast aardrijkskunde met de ramen open, want ‘zuurstof is heel belangrijk.’ Zijn stem draagt ver en daarom waren Wils gloedvolle betogen al op het schoolplein te horen. Bij zijn leerlingen stond hij jarenlang bekend als de aardrijkskundeleraar die de handstand deed in de klas. Dat veranderde echter toen zoon Robin na een geslaagde stageperiode een aanstelling kreeg als gymdocent op het Cambreur College. Sindsdien hebben leerlingen les van de ‘jonge’ of de ‘oude’ meneer Van Sunten. “Ik heb het nooit als een beperking gezien om op dezelfde school te werken, eerder als een verrijking. Ik ben echt trots op de manier waarop Robin het aanpakt. Toen hij een sportklas wilde opzetten bijvoorbeeld, spraken we daarover aan de keukentafel.”

Hoewel hij inmiddels de nestor van het mavoteam is, is Wil allesbehalve oud: hij zit nog boordevol energie en de actualiteit is volop aanwezig in zijn lessen. “Ik vind het geweldig dat de schoolleiding me de nieuwste materialen liet gebruiken. Het werken met een digibord en de recentste digitale methode heeft mijn lessen echt verrijkt. Daarnaast hield ik tijdens de lessen mijn leerlingen (en mezelf) actief met een balletje. Leerlingen moesten het balletje vangen en kregen vervolgens 10 seconden om een antwoord te geven. Daarna gooiden ze het balletje weer terug. Ze kregen drie kansen om het balletje te vangen (en dan moesten ze natuurlijk wel opletten), maar na drie missers moest er een tegenprestatie geleverd worden: een liedje zingen of tien push-ups doen.’’

Serieus in het lesgeven, maar tussendoor had hij tijd voor grapjes. Collega Koen Verstegen illustreert dit met een paar voorbeelden: “Zo hoorde je regelmatig ‘Silence I kill you’ (naar Jeff Dunham) in zijn les of hij bonkte met een aanwijsstok op de grond en bij het holle gedeelte in de buurt van zijn bureau grapte hij dan tegen leerlingen dat daar stoute leerlingen begraven waren.’’

Hoewel hij een groot voorstander is van de digitalisering van het onderwijs, is Wil minder gecharmeerd van telefoons in het lokaal. “Het blijft een eeuwige strijd om mobieltjes in de telefoonhotels te krijgen. Voor leerlingen is het geluid van hun mobieltje het welbekende belletje van Pavlov. Ze moeten altijd meteen reageren, moeten altijd bereikbaar zijn. Hun hersenen raken overprikkeld en ze moeten eerst acclimatiseren voordat de les kan beginnen, ze hebben geen rust in het hoofd. Ik vind dat een zorgelijke ontwikkeling.”

Als Wil straks het Cambreur verlaat, zijn de banden met de school nog niet helemaal verbroken. Zowel zoon Robin, als Wils eega Lia ( Remedial Teacher/ dyslexiecoach) blijven verbonden aan het Cambreur. Hoewel Wil van zijn vrijheid gaat genieten, zullen schoolse zaken nog steeds aan keukentafel besproken worden.



WALTER ….

DONGEN Posted on di, juni 23, 2020 08:05:48

Door Rinus Krijnen

Op 17 juni is Walter de Bruijne plotseling overleden. Walter was een bekende Dongenaar. 11 Jaar lang was hij prins van het onvolprezen Peeënrijk en onder zijn bewind is bijv. de lampkesoptocht bedacht en een blijvertje gebleken. Ook was Walter betrokken als bestuurslid van het Park Vredeoord en deed hij vrijwilligerswerk in museum De Looierij. Vooral zijn creatieve kwaliteiten kon hij bij het park en het museum inzetten.
Hij was ook actief als motorrijder lid van de Bokse Bikersz en lid van carnavalsvereniging De Bøxskusz. Walter was een verwoed skiër en regelmatig te vinden in de bergen van Zwitserland.
Vanwege zijn grote netwerk kon je met Walter niet fatsoenlijk door Dongen lopen of rijden. Continu werd hij door Jan en alleman aangesproken en hij nam daarbij uitgebreid tijd voor een praatje als het even kon. Door een hersentumor en een operatie die daarop volgde die niet helemaal goed uitpakte. kreeg Walter problemen met concentratie, geheugen en zijn linkeroog. Dat brak hem vaak op en zorgde er ook voor dat hij geen betaalde baan meer kon uitvoeren. Dat heeft de afgelopen jaren flink aan hem geknaagd.


Na zijn overlijden werd opgeroepen om de peeënvlag halfstok te hangen. Een oproep waaraan veel Dongenaren gevolg hebben gegeven. Ook de vraag om een erehaag te vormen in de Weide -waar hij woonde- werd massaal opgevolgd. Honderden mensen stonden langs de kant met een bloem te applaudisseren toen de stoet van motoren en de lijkauto langs kwamen.
De uitvaartdienst was vanwege de coronacrisis slechts te bezoeken voor familie en enkele intimi.
Groepen mensen konden een link krijgen van een livestream vanuit het crematorium in Tilburg. Zo hebben zij de aangrijpende en emotionele dienst op afstand toch kunnen volgen.
Met Walter de Bruijne verliest ons dorp een grootse, creatieve, doortastende en creatieve Dongenaar. Hij zal enorm gemist worden.



In memoriam Zuster Rafaël Francisca Johanna Kops (1938 – 2020), Algemene Overste van de Congregatie Zusters Franciscanessen

DONGEN Posted on vr, juni 12, 2020 19:09:08

Beste Dongenaren,

Het valt ons bijzonder zwaar om u te moeten mededelen dat deze week is overleden zuster Rafaël Kops (82), Algemene Overste van de Congregatie van de Zusters Franciscanessen van Dongen. Op het middaguur van 10 juni is ze plotseling van ons heen gegaan, in het 59ste jaar van haar professie.

We zijn intens verdrietig. We halen kracht en troost uit de sterke band met onze Overste, onze Zuster, onze Vriendin ook. We zijn dankbaar voor alles wat ze voor ons heeft gedaan en betekend. We herinneren haar als een kundig bestuurder, een intelligente vrouw, een sterke persoonlijkheid, iemand met passie die enorm betrokken was bij alles wat in haar omgeving gebeurde.

Francisca Johanna Kops werd geboren op 3 maart 1938. Dat was in Wageningen, maar al snel keerde ze met haar familie terug naar Brabant, naar Oosterhout, waar ze opgroeide en naar school ging. Ze was de oudste in een gezin met 10 kinderen. Van jongs af aan zorgde ze voor anderen en leerde ze om te gaan met verantwoordelijkheid, plichtsbesef, discipline.

In 1958 trad ze in bij de Congregatie van de Zusters Franciscanessen van Dongen. Daarmee had ze haar plaats en haar rust gevonden. Ze ontplooide haar talenten op tal van manieren. Vanaf 1985 was ze onze Algemene Overste.

Zuster Rafaël was voor ons een bron van inspiratie. Ze was duidelijk en authentiek. Ze kende de Bijbel als geen ander en had een grote religieuze diepgang. Dat werd ondersteund door haar universitaire opleiding theologie en haar meer dan uitstekende geheugen.

Als bestuurder was ze in staat om problemen snel en duidelijk te doorgronden. Ze had een brede kijk op de wereld. Ook al waren veranderingen soms nog zo groot en de toekomst nog zo onzeker, ze zag altijd nieuwe kansen. Ze was optimistisch en accuraat. Ze studeerde graag. Tot het laatst toe las ze graag boeken, ook in haar vrije tijd, want ze hield van verdieping en het verruimen van haar blikveld.

Elke maand organiseerde ze bijeenkomsten. Daarbij werd een religieus thema behandeld of ze nodigde mensen uit die een maatschappelijk verhaal te vertellen hadden. Zo kregen we als congregatie een beter inzicht, in de parochie, in de Dongense samenleving en het werk van bijvoorbeeld de Heemkundekring, Parkplezier, DongenIce, Eagle Shelter, Arm in Arm. Ze wilde rechtstreeks contact met de mensen om zo de inhoud beter te leren kennen. Ze vond het belangrijk dat er goede contacten waren met de gemeente. De gesprekken met de burgemeester waren haar ontzettend lief.

Zuster Rafaël heeft zich in bijzondere mate ingezet voor het onderwijs en de zorg in Dongen. Ze was onderwijzeres, maar ook pastoraal werker. Vanuit haar geloofsovertuiging legde ze een grote nadruk op samen. Ze geloofde heel erg in de zin van het leven en de kracht en waarde van religieus leven. De Franciscaanse spiritualiteit was daarbij leidinggevend.

Veel Dongenaren kenden Zuster Rafaël. Maar Zuster Rafaël kende ook heel veel Dongenaren. Als ze naar buiten ging, had ze altijd veel aanspraak. Dat vond ze fijn. Vele jaren maakte ze elke ochtend een wandeling. Ze viel extra op, omdat ze daarbij gebruik maakte van stokken voor nordic walking. Steeds liep ze precies dezelfde ronde, want ze wilde er zeker van zijn dat ze na een uur op tijd weer terug was voor de dienst in de kapel.

Zuster Rafaël had een lange staat van dienst en stond goed bekend in religieuze kring. Door andere congregaties werd ze regelmatig gevraagd als gespreksleider of spreker bij bijeenkomsten. In het verleden was ze voorzitter van de Konferentie van Nederlandse Religieuzen (KNR). Ook in de Franciscaanse wereld was ze goed bekend en werd ze gerespecteerd.

In het laatste jaar voelde ze haar gezondheid afnemen. Ze wist dat haar leven ineens afgelopen kon zijn en daar was ze niet bang voor. Voor de toekomst werd alles goed geregeld: ouderenzorg en personeelszorg. Dat is in handen gelegd van stichting Maria-oord. Ze voelde zich erg verantwoordelijk en zocht steun bij de juiste deskundigen. Die vond ze ook, want daar had ze een goede neus voor.

Tot het laatst toe, zeker in deze moeilijke periode van corona, was ze waakzaam over ons en onze gezondheid.

In de vrede en de barmhartigheid van Christus moge ingaan, Zuster Rafaël Kops.

Op maandag 15 juni 2020 wordt de uitvaart gevierd in de kapel. Dat is in besloten kring.

De Congregatie van Zusters Franciscanessen Dongen,
Hoge Ham 25, Dongen



,,Ik kan de klantenkring niet loslaten!”

DONGEN Posted on do, juni 04, 2020 16:59:26

Gert Jan Vereggen 65 jaar en al 50 jaar achter de stoel.

Gert Jan in volle actie!

Als er iets te vieren valt, wordt dat veelal uitgebreid gevierd. Zeker in de familiekring van Gert Jan Vereggen, de uitbater van kapsalon Vereggen aan de Gerardus Majellastraat. Afgelopen 21 mei werd hij 65 jaar, een mijlpaal in het leven van een hardwerkend iemand. In het verleden mocht je dan stoppen om te gaan genieten van je pensioen. In ons land moet je tegenwoordig, om van vadertje Drees te kunnen gaan trekken, nog een aantal jaartjes doorwerken om de AOW te kunnen incasseren. Gelukkig is Gert Jan niet de man om bij deze bereikte mijlpaal het kappersgereedschap aan de wilgen te gaan hangen. Hij gaat waarschijnlijk records breken. Want na 50 jaar knippen en scheren is het nog niet genoeg. ,,Ik ga lekker door, maar wel een aantal uurtjes minder werken.” Overigens grossiert deze kapsalon in jubilea. Werd 2 jaar geleden nog broer Corné in het zonnetje gezet omdat hij toen 35 jaar in dienst was bij Gert Jan, afgelopen Pinksteren was dochter Patty precies 20 jaar in dienst bij haar vader.

Hulpje begon in Tilburg met inzepen

In 1970 begon Gert Jan in Tilburg als leerling. ,,Als 15-jarige mocht ik oude mannetjes inzepen, waarna de baas met het mes de heren glad scheerde.” Dat deze leerling zich het vak al snel eigen maakte, werd twee jaar later bekroond.

,, Als 17-jarige, tijdens de heren kappers VAK, behaalde ik drie keer een tweede plaats op het NK. Dit is zelfs op het Polygoon bioscoopjournaal geweest,” vertelt de jubilaris trots. Hij vertrok als 17-jarige van Tilburg naar de Haagdijk in Breda, zijn volgende werkgever. Het Dongens avontuur brak aan toen Peter Visser, dameskapper op het Europaplein, toentertijd een herenkapper vroeg. ,,Ik heb daar twee jaar heel fijn gewerkt. Een prima baas, hij dameskapper en ik de herenkapper.” Nadat Gert Jan in die twee jaren tijd bij Peter Visser al zijn papieren had gehaald, kwam de interesse om als zelfstandige te gaan beginnen.

,,Ouders gevraagd om broer Corné te sturen.”

,,De heer Floor Schellekens, toenmalig eigenaar van dit pand, bood mij in 1976 het voorste gedeelte aan. Ik heb dat met beide handen aangepakt.” Zeven jaar heb ik hier alleen gewerkt. Het werd toen tijd voor personeelsuitbreiding. ,,Ik vroeg mijn ouders om broer Corné te sturen, die in Etten Leur in een kapsalon werkte. ,,Mijn moeder raadde mij dit af. Nooit van z’n leven doen! Je hebt zo ruzie!” Gert Jan moet hier, na 37 jaar samenwerken, nog steeds om lachen. ,,De eerste vijf minuten ruzie of woordenwisseling moet nog komen!”

De klantenkring breidde zich gestaag uit. Ook steeds meer dames wisten de weg naar kapsalon Vereggen te vinden. Vandaar dat dochter Patty in 2020 het team kwam versterken.

Vader en moeder Vereggen hadden niets met het kappersvak

Deze echte Dongense familie had van oorsprong niets met het kappersvak. ,,Mijn Pa was terrazzowerker. Hij was vloerenlegger in de bouw. Wij waren thuis met zeven broers en zussen.” Zes kozen voor het kappersvak.

,, Er zitten nu tien Vereggens, ook kinderen en kleinkinderen, in het kappersvak.” Nog steeds komt Gert Jan iedere dag fluitend naar beneden, leest de krant en begint rond half acht met het knippen van de eerste klant.

,,Zwart plafond in de zaak, kan dat wel?”

Gert Jan kijkt met wisselende gevoelens terug op de afgelopen verplichte Coranasluiting. ,,Het ritme, bakske koffie, krantje lezen en hup de eerste klant knippen, was er niet meer.” Na twee dagen kwam het grote besluit: ,,We gaan de tent updaten.” Stylist zoon Gerben en dochter Patty gingen zich er mee bemoeien. ,,Dat viel niet mee voor mij,” biecht Gert Jan op. ,,We leggen er een zwart plafond in,” stelden zoon en dochter voor, want dat was volgens hun in en staat heel chique. ,,Ik ben achteraf heel blij met het resultaat!”

Veel anekdotes: op de Harley de baard laten knippen

Gert Jan, Corné en Patty, en uiteraard ook echtgenote Toos die achter de schermen veel hand- en spandiensten verricht, zijn weer blij hun klanten te mogen begroeten. ,,Er gebeuren hier altijd wel ludieke dingen. Het is hier gemoedelijk, maar dat gaat op dit moment niet. Hopelijk is dat snel veranderd.” Eén van de anekdotes is zelfs op foto vastgelegd en hangt levensgroot in de salon. Iedere vrijdag komt een klant zijn baard laten knippen. Deze fervente motorrijder rijdt een Harley. ,,Waarom kom je niet eens met jouw motor hierbinnen, blijf erop zitten terwijl ik jouw baard knip?,” was de vraag aan de klant die inmiddels 44 jaar trouw de kapsalon bezoekt. Zogezegd, zo gedaan. Het geheel werd op de gevoelig plaat vastgelegd en siert nu de wand in de wachtruimte. Traditie is ook de zaterdagmorgen, met een vers warm worstenbroodje en een bakske koffie voor de vroege vogels.

Toekomst?

,,Ik kan er moeilijk afstand van nemen,” realiseert Gert Jan terwijl hij voor zich uit tuurt. ,,Ik ga wel een aantal uurtjes minder werken. De klanten zijn mijn leven,” besluit de Gouden Kapper, die onlangs 50 jaar achter de stoel stond en niet van ophouden weet.



OPEN BRIEF : Naambehoud CAMMELEUR

DONGEN Posted on vr, november 27, 2015 17:40:01

Open brief aan:

College van Burgemeester en Wethouders

Gemeente Dongen

T.a.v. gemeentesecretaris

Mr. H.L.M. van Noort Gemeenteraad gemeente Dongen

T.a.v. raadsgriffier Drs. W.N. Vulto

Lokale en regionale pers

Dongen, 27 november 2015

Betreft: De Cammeleur

Geachte College en gemeenteraad,

Binnen afzienbare tijd wordt het ontwerp van het nieuw te bouwen MFA door het college gepresenteerd.

Een voor Dongen belangrijke gebeurtenis.

De plannen voor de bouw van een CA (centrale accomodatie) zijn in de periode 1974 – 1978 voorbereid door, destijds mijn colega, Wim du Fossé. Onder zijn leiding kreeg iedere Dongenaar de gelegenheid een reactie te geven op de 3 potentiële ontwerpen om zo bij te dragen aan de definitieve besluitvorming.

Na de gemeenteraadsverkiezingen van 31 mei 1978 bleef de samenstelling van het college van B&W ongewijzigd. In de portefeuilleverdeling kwamen wel enkele verschuivingen waardoor de sector jeugd en cultuur, inclusief de realisatie en toekomstig beheer van de nog te bouwen centrale accommodatie, bij ondergetekende terecht kwam.

Op 19 september 1980 opende de commissaris van de koningin, J. van Harten De Cammeleur en gaf daarmee tevens het startsein voor de feestelijk openingsweek met op iedere dag activiteiten voor alle Dongenaren.

Nu 26 jaar later wordt voorgesteld de CA centrale accommodatie De Cammeleur te slopen en op dezelfde plaatst een MFA (multifunctionele accommodatie) te bouwen. Een democratisch genomen besluit. En begrijpelijk dat naar verloop van tijd vernieuwing wenselijk wordt.

Uit eerder berichtgeving heb ik begrepen dat er wordt overwogen een prijsvraag uit te schrijven voor een naam voor de nieuwe MFA. Graag zou ik er middels deze brief voor willen pleiten de huidige naam Cammeleur in stand te houden. Ik denk namelijk dat het goed is om bij vernieuwing de historie niet uit het oog te verliezen. Het zijn immers de gezamenlijke ervaringen, die mensen bindt.

Historie

In de afgelopen 26 jaar hebben heel veel Dongenaren mooie, bijzondere, leuke en misschien ook minder leuke herinneringen opgebouwd, welke gekoppeld zijn aan de Cammeleur. Door deze naam voor de nieuwe accommodatie te behouden, onderstreept en erkend u als gemeente dat deze herinneringen belangrijk zijn voor de Dongenaren.

Daarnaast heeft de naam Cammeleur voor Dongen nog een verdergaande historische en symbolische betekenis, die verwijst naar de leer en schoenindustrie. Deze industrie is historisch gezien heel belangrijk geweest voor de ontwikkeling van Dongen.

Citaat uit het boek Mijn belevenissen Wim du Fossé pagina 58.

Voor de naamgeving van de centrale accommodatie werd een prijsvraag uitgeschreven onder de gehele bevolking. Inzenders moesten hun antwoord in een enveloppe doen:

De naam met motivatie.

Een aparte kleinere dichtgeplakte enveloppe met daarin de naam van de inzender.

Nadat de commissie haar keuze had gemaakt en het college dat had overgenomen werd de bijbehorende kleine enveloppe geopend, zodat pas op dat moment de winnaar van de prijsvraag bekend was.

De winnaar was Faan Akkermans, een echte Dongenaar, die van huis uit de Dongense schoenindustrie had meegemaakt. Hij had deze naam ingezonden omdat men in Dongen Cammeleur zei tegen de verbinding/kromming tussen de hak en de zool van de schoen. Dit was de verbastering van de originele naam te weten het Franse Cambrure dat naar alle waarschijnlijkheid te moeilijk was om uit te spreken. De centrale accommodatie zou volgens inzender de binding tussen de Dongense inwoners vergroten.

Op 29 april 1980 werd deze naam op de bouwplaats onthuld door Faan Akkermans en burgemeester Dosker.

Op grond van de historische waarde van de naam Cammeleur voelde het Schaepmann College zich in 1995 geïnspireerd haar naam te wijzigen in Cambreur College.

Uniek

De naam Cammeleur is uniek in Dongen en in heel Nederland. In geen andere plaats vind je een gebouw met deze naam. In Rotterdam staat Het Luxor Theater maar die zijn er meer in Nederland, dat geldt ook voor De Vereniging in Nijmegen en Musis Sacrum in Arnhem. Allemaal voor de lokale gemeenschap belangrijke accommodaties maar qua naamstelling niet uniek. Wanneer je via Google op “Cammeleur” zoekt, kom je zondermeer in Dongen uit.

Zinvol?

Een naamswijziging is zelden zinvol, ook niet als de functie van een gebouw of organisatie wijzigt.

In Ooterhout stond theater De Bussel met aangrenzend de centrale bibliotheek. Nu staat er theater De Bussel met daarin geïntrigeerd de centrale bibliotheek en de VVV. De voor iedere inwoner bekende naam is niet veranderd.

In Dongen kunnen ook enkele voorbeelden worden genoemd.

Het militaire complex aan de Kanaalstraat en Oude Baan heeft door de jaren heen steeds andere namen gekregen maar voor de Dongenaren bleef het de Rimi.

Het sportcomplex en sportcafé De Salamander aan de Belgiëlaan. Oorspronkelijk gebouwd als sporthal en binnenzwembad. Van deze dubbelfunctie is ook de naam afgeleid. De Salamander leeft immers op het land en in het water. Na de totale renovatie van dit complex met als resultaat geen zwembad meer maar twee sporthallen heeft het gemeentebestuur de bij iedere Dongenaar bekende naam gehandhaafd.

DeLaMar

In Amsterdam staat aan de Marnixstraat het DeLaMar Theater. In 1947 begon architect Piet Grossouw een klein theater en noemde het naar zijn schoonvader Nap de la Mar, vader van de destijds bekende cabaretière Fien de la Mar. In 1953 nam Wim Sonneveld het theater over en noemde het het Nieuwe De La Mar theater. De VandeEnde Foundation werd de volgende eigenaar en verwierf tevens de aangrenzende bioscoop Calypso. Het geheel werd herbouwd tot een nieuw theatercomplex met 2 zalen en op 28 november 2010 was de officiële opening door koningin Beatrix. Met respect voor de historie kreeg het complex de oorspronkelijke naam DeLaMar theater.

Ik vertrouw er op u met deze overwegingen te inspireren tot het behoud van de naam van onze Cammeleur.

Met vriendelijke groet,

Th.P.J. Brants


U KUNT HIERONDER REAGEREN



Een rustmomentje bij het veldkapelletje

DONGEN Posted on vr, juli 24, 2015 17:39:54

Een
rustmomentje bij het veldkapelletje of Mariakapelletje aan de
Eindsestraat nr.104 in Dongen

Dongen
, 24 juli 2015. Het Mariakapelletje aan de Eindsestraat 104 of
zoals de officiële naam luidt Maria Te Velde is gebouwd in 1935 en
bestaat dit jaar 80 jaar. Dit jaar in mei 2015 is het veldkapelletje
gerestaureerd door Heemkundekring “De Heerlyckheit ” in
Dongen en Buurtvereniging Onder Ons. Jan
van Erven en Daan de Jong deden groot onderhoud zoals
dat heet .Het veldkapelletje ligt voorbij de firma Schaafstra
aan de rechterkant van de Eindsestraat tussen Dongen en Tilburg nog
voor Sloopbedrijf Van Laarhoven. Veel mensen vinden hier een
rustmomentje zoals Dongenaar Marc Ijpelaar die vandaag hier geweest
is en er naar eigen zeggen even een kaarsje gebrand heeft voor geliefden, familieleden en
overledenen en wat foto’s genomen. Waarvoor dank van de krant

Veel
Dongenaren zijn er bekend mee, maar ook velen weten het niet dat aan
de Eindsestraat een beetje verscholen en naast huisnummer 104 een
kapelletje staat dat gewijd aan Maria . Dankzij de heemkundekring
Dongen- waarvoor dank – kwamen we er achter dat dit kleinood
gebouwd is in 1935 op initiatief van kapelaan J.W.A.van Eekelen en
van de Sint Josephparochie. Zo’n 150-tal meisjes en jonge boerinnen,
van de verenigingen Katholieke Jonge Meisjes en Katholieke Jonge
Vrouwen van deze parochie, hebben zich voor de realisatie van de
kapel ingezet. Broeder Wigbertusm tekenaar, beeldhouwer en leraar aan
de kweekschool Sint Gerardus Majella in Dongen was de ontwerper. De
kapel heeft een bakstenen basis, met een houten boven bouw met
tuitgevel. Op het dak liggen paarse noord- Franse Fumai -leien. De
beeldengroep `Maria is ook onze moeder` stelt Maria met
beschermingzoekende mensen voor en is vervaardigd door beeldhouwer
Toon van der Wiel. De grond waarop de kapel is gebouwd, was eigendom
van de. familie C. Haest-Willemse. In 1952 schonk deze familie de
grond aan de parochie. De kapel is op 8 september 1935 ingezegend
door Deken J. Batenburg.Dongen. Je blijft er van houden.

Met
dank aan Marc
Ijpelaar voor de tip en foto’s



Volgende »