Blog Image

DONGENSE VERHALEN

www.dongenhomespot.nl


Deze webruimte is onderdeel van de Dongense website

www.dongenhomespot.nl


Click HIER om terug te gaan naar de hoofdwebsite !

Numerus sulterum et virnitus est. ( Het getal der gekken is oneindig ) / De preek van pastoor van Scharbeek.

WEEKENDVERHAAL Posted on Sat, April 16, 2011 00:01:14

De preek van pastoor van Scharbeek.

Numerus sulterum et virnitus est. ( Het getal der gekken is oneindig )

Beminde gelovigen,Deze zo stichtende woorden staan geschreven in,dat komt er niet op aan,ik ben op het ogenblik zo kwaad,dat ik niet weet in welk boek het geschreven staat .Na gewacht te hebben enige weken voel ik mij de ijver ontsteken om jullie op een enorme manier te spreken allen die in deze kerk zijn door gedrongen,ja ik ken ze van groot tot klein en ik zal het hebben; , Ten eerste over het misbruik van ouwe klare zodat zij In de avond naar huis varen. Ten tweede over de ijdelheid. En ten derde over het vereren der relikwie. Mijn schaapjes, Ik sta er dikwijls van te kijken dat er nog meer zitten In de kroeg,dan dan dat er lopen achter de ploeg. Dat verkwist daar ontzettend veel geld,verwaarloost de aardappelen op het veld,kijft en schelt op die arme vrouwen,die met opgestroopte mouwen,de hele dag maar sjouwen om die dronken karbouwen in het leven te houwen,doch eens zal het hun berouwen,als de duivel komt met zijn klauwen om hun op te vouwen en in de hel te douwen maar dan is het te laat als gij de raad van uw herder versmaadt en in plaats van een avondgebed te spreken,doen ze niets dan vloeken en kweken slaan daarbij alles kort en klein,dat moeten dan de christenen zijn, zij zijn nog erger dan varkens en draken. Hoe dikwijls heb ik gezegd ga te werk met moed en overleg .Dan zullen jullie op den duur al uw huur van stallen en Schuur betalen,dat is beter dan zo te schandalen lang wegen te dralen en al die kabalen uit te halen. Dus boeren ik herhaal het met kracht,blijf voortaan . Uit de kroeg in de nacht versmaadt drank en spel, Anders komt gij allen in de hel,boeren kaffers verstaat gij mij wel!!

Mediterende Boerinnen, Met uw ijdelheid is het ook al te erg,ik zie ’s zondags met ergernis jullie grote mutsen en strikken dat ik er werkelijk van sta te schrikken en als ik dan wijwater door te kerk kom plassen staan zij direct klaar met een handdoek of boezelaar.Ik begrijp niet altijd dat gedroog,dan houden zij dat omhoog om die grote mutsen te sparen,voor het wijwater dat er in mocht varen,was het maar jenever dan zouden die vrouwen niet zo sjouwen en hun monden open houwen .Als ik na hoogmis of lof de relikwie van de heiligen ga vereren, dan komen zij zo plomp daar aan, dat ik zeggen zou blij maar staan,zij joelen en krioelen langs banken en stoelen,vallen met hun monden zo op de relikwie zodat ik er laatst een bij haar lurven heb moeten pakken. Nu beminde gelovigen hoop ik dat gij u voortaan voor Zulke boerenschandalen zal schamen! Dat God de Heer u zegenen mag ,Amen!

JOKE VAN NIEUWENHUIZEN (C) 2011



OME LOWIE ( Deel 3 / slot)

WEEKENDVERHAAL Posted on Mon, April 11, 2011 19:02:07

LEES DEEL 1 HIER

LEES DEEL 2 HIER

Ome Lowie haalde zichtbaar ontroert een prachtige rode appel uit de schoenendoos.
We waren stil

Hij nodigde ons uit naar de voorkamer
met zijn nopjes gordijnen , het dressoir tegen de rechtse muur met daarboven een stilleven , een met de hand geschilderde vaas met bloemen en boven de schuifdeur een groot houten kruisbeeld.
” Deze appel heb ik vandaag precies drie jaar geleden gekregen van ‘Pietje’ de groenteman” begon ome Lowie te vertellen.

‘Pietje’ kwam tot vlak voor zijn dood elke week door de straat om aan zijn velen vaste klanten zijn groenten en fruit te slijten.
De man was een verteller en een grote kindervriend.
Hij stond ook bekend als een slimme koopman.
Bekend van hem was dat hij kinderen die dat wilde een appeltje, peertje of wat druiven gaf , maar eerst dan als hij zijn waar in een grote blinkende ovale schaal had afgewogen en er voor had gebeurd.
Terwijl hij dan met een gul gebaar zijn appeltjes weggaf en de klanten protesteerden tegen het feit dat hun pasgekochte fruit al bijna op was voor het op het aanrecht lag , schudde hij zijn waar in de tassen van de klanten.
Er werd steevast , uiteraard tegen meerprijs een extra bestelling gedaan……

” Kort nadat ik deze appel van ‘Pietje ‘ had gekregen stierf die en kwam dus nooit meer langs met zijn fruit en groetenkar”
Ome lowie vertelde dat ‘ Pietje’ hem lachend had gevraagd de appel pas op te eten als hij dood zou zijn ,maar oom had die appel gewoon vergeten.
” Pietje heeft me toen een verhaal verteld over die appel ” zei ome Lowie.
” Hij zei dat hij die appel weer in een nieuwe kist appels had gelegd toen hij wat oude appels aan het paard had gegeven”….” ook hij vond de appel er opvallend mooi uit zag en dus nog best verkoopbaar …”
“Op een dag merkte ik dat die appel mooi en gaaf bleef.”
” Eerst dacht ik dat het de goede kwaliteit appels was waarom die zo lang goed bleef ,want hij verkocht goede spullen….”
Ome Lowie vertelde dat hij en tante Marie het heel bijzonder vonden dat na bijna een jaar de appel nog steeds geen rot plekje vertoonde .

Hier wachtte hij even.

Plotseling zei hij:

“Hier, …eet jij hem maar op …. tante en ik hebben elkaar beloofd om als de appel na drie jaar nog goed eruit zag , wij die weggeven aan iemand waar we veel van houden”
Ik protesteerde eerst en vond dat we er met de kinderen om zouden moeten loten.

Ome Lowie wou daar niets van weten.

Diezelfde dag ging ik met de verkenners naar de bossen vlakbij Dorst.
Waarschijnlijk zonder nadenken gooide ik het klokhuis van de heerlijke appel vanaf een bospad de berm in…..
Toen ik bijna twintig was wandelde ik samen met mijn vriendinnetje door de prachtige bossen van Dorst toen ik midden in het bos een kleine boom zag staan met een appel eraan.

Als in een flits dacht ik terug aan wat ome Lowie me toen vertelde over die bijzondere appel…
Ondanks de vlinders in mijn buik zijn we direct naar ome Lowie gereden

Ann en ik hebben ome Lowie toen meegenomen naar die plek in het bos.
Het was nog maar kort geleden dat tante Marie was overleden.

Mijn oom leefde tot vlak voor ons trouwen.
Het kleine boompje midden in de bossen is nu uitgegroeid tot een grote appelboom die nooit vruchten draagt….
Zou die ene appel de enige zijn geweest….?

Bij het helpen opruimen van de zolder van ome Lowie na zijn dood ontdekte ik een kleine witte doos.
Het was alsof ik het van te voren wist wat er in zat.

Lagzaam opende ik de doos.

Ik pinkte een traantje weg.

Naast me stond Ann .

…. De prachtige rode appel vertoonde geen vlekje

(c) Piet Eelants 1986 /2011



OME LOWIE (deel 2 )

WEEKENDVERHAAL Posted on Wed, April 06, 2011 09:49:02

LEES DEEL 1 HIER

LEES DEEL 3 HIER

De keuken en woonkamer waren gezellig ingericht .
De voorkamer had iets deftigst iets wat je kon omschrijven als bijna heilig.
Die werd dan ook alleen gebruikt tijdens hoogtijdagen en met de kermis.
Dan gingen de schuifdeuren open en werd tante Marie gelijk een pauw zo trots.
Ome Lowie ze altijd plagend dat ze dan ‘ nun hond met zes staarten was ‘.
Voorbijgangers konden dan zien dat het een deftige kamer was en dat ze die dan gewoon gebruikten.
Voorbijgangers genoeg overigens ; tegenover was het café ‘ De Ronde’ dat vooral met de kermis veel bezocht bleek.

Het was dan wel geen kermis vandaag maar de voorkamer werd vandaag ook gebruikt.
” het is oogstfeest,” zei tante ” van de week brengt iedereen de oogst naar het ‘fabriekske’ “
En vele karren zag ik die dag voorbij komen.
Sjouwerlieden, mannen en vrouwen die volle karren met juten zakken vol verse groenten en uitjes naar de conservenfabriek brachten.

Die dag zei tante Marie het nog eens duidelijk en met grote nadruk tegen me:
“Ge moogt dan wel ne keer in de voorkamer komen ,maar ge moogt nooit alleen op de zolder van ome Lowie komen, daar hebt ge niks te maken”

Ik lag al op bed toen ik op straat iemand een liedje horen zingen.
Nieuwsgierig keek ik naar buiten en zag ome Lowie samen met kar ,die hij kris-kras over de hele breedte van de straat reed.
Ik zag even later ook tante Marie naar buiten komen die de helpende hand toestak door de poort open te zetten.
Het duurde even voordat de kar onder het afdakje achter de schuur stond en ome Lowie naar binnen was geholpen.
Hij bleef maar zingen , ook toen tante Marie zei dat hij daarmee de kinderen nog wakker zou maken.
Ze wist eigenlijk ook wel dat wij met z’n zeveren op de overloop nog volop aan het knikkeren waren.

” Maakt eerst maar eens een kruiske…” hoorde we tante Marie zeggen.

Dat was spannend.
Een voor een zagen we door de openstaande deur dat ome Lowie aan een stuk door kleine kruisjes aan het maken was en -zo zat was ie nou ook weer niet – dat voor de grap af en toe eens met zijn linker hand deed.

Tante Marie vond het al lang goed en haalde de uit zijn rechter broekzak 16 kostbare guldens tevoorschijn die ze trots in haar beurs stopte.
Nog beter gestemd was ze toen ze uit de andere broekzak voor ongeveer twee gulden klein geld haalde. Met een brede glimlach stopte ze het klein geld terug in zijn linker broekzak en ondersteunde hem op weg naar de trap naar boven.
Wij lagen al lang weer op bed toen we een grote boenks hoorden. Ome Lowie lag er in….
Even later werden we wakker gehouden door een luid gesnurk.

Ik herinner me dat ik die nacht ook lag te denken aan wat tante tegen me zei over de zolder boven de werkplaats van ome Lowie.
Ooit was ik eens samen met tante op die zolder.
Achter een groot houten schot lagen gedroogde mastappels die gebruikt werden in het keuken kacheltje ‘s- winters .
De ruimte werd ook gebruikt om de was te drogen als het regende.
Er hingen wat gedroogde bloemen vlak bij het dakraampje en in de hoek van de zolder naast wat witte dozen stond een pekelton waar het vlees van het varken werd bewaard als de mensen dat in de oktobermaand slachtte.
Ik nam me voor om de andere dag toch eens te vragen waarom ik niet alleen op die zolder mocht komen.
Ondanks het gesnurk van ome Lowie sukkelde ik langzaam in slaap…..

De dag daarop was ik vroeg wakker.
Ik zou en moest weten over die geheimzinnigheid over de zolder.
Tijdens het ontbijt wat tante al voor we op stonden had klaargemaakt vroeg ik aan een nog slaperige ome Lowie wat er nou eigenlijk zo bijzonders was op die zolder.

Tante Marie en ome Lowie keken elkaar lang en zwijgzaam aan.
” goed , kinderen, ik zal het zeggen ,maar het blijft ons geheim ” zei ome Lowie.
Tante knikte.
“Op de zolder bewaren we al drie jaar een appel…”
” Een appel?” vroeg ik…
Hij stond langzaam op.
Weer knikte tante.
Even later kwam hij terug met onder zijn arm een oude schoenendoos.

(c) Piet Eelants 1986 /2011



OME LOWIE ( deel 1 )

WEEKENDVERHAAL Posted on Fri, April 01, 2011 09:08:17

OME LOWIE ( deel 1 )

Een streekroman in notendop in drie delen

” Ge moet je eigen omdraaien ge stinkt naar jenever” zei tante Marie met een een zekere trots in haar stem.
Ome Lowie was te zat om die opdracht naar waarde te schatten en bleef liggen zoals hij in bed was gedragen.
Tante Marie vond dat eigenlijk niet zo erg.
Het gebeurde tenslotte niet elke week zoals bij ‘de Willem’ van tegenover.
Die liet z’n vrouw en kinderen nogal eens lucht happen omdat het meeste geld bij de kastelein achterbleef.
Nee, ome Lowie was een keurige vent die zijn verantwoording kende.
Hij was schoenmaker en had al heel wat jaren voor een bijna hongerloontje bij een grote schoenfabriek in het naburige Dongen gewerkt.
Sinds een paar jaar was ie zijn eigen baas. Alleen , in de tijd dat ome Lowie besloot om voor zichzelf te beginnen dachten veel schoenfabrieksarbeiders daar ook zo over.
De meeste kwamen van de regen in de drup en kwamen op hangende pootjes en dikwijls voor minder geld als’ toen’ terug bij hun baas.
De baas was weer blij.
Hij verdiende nog meer aan zijn ‘volk’ en hij had een prima vakman terug.
Want daar zorgde de rijke fabrikanten wel voor ; schoenmakers werden opgeleid tot prima vaklui.
Dat was dan ongeveer wel het enige wat ze goed deden voor hun mensen.
Ze verdiende niet alleen aan de arbeid maar ook nog aan de in die tijd nog niet verboden ‘ gedwongen winkelnering’ , een regeling waarbij de werknemers bij bepaalde kruideniers hun boodschappen moesten doen. De arbeider kreeg 3 cent per uur compensatie als ie dat deed en de baas kreeg commissie van de kruidenier.
Broekzak > < vestzak.
Maar kom, terug naar ome Lowie.
Tante Marie was best wel trots op hem; hij werkte hard en bovendien ging er heel wat tijd van ome lowie zitten in zijn ook wat schamel geld opleverende nevenactiviteiten waar tante Marie , naast haar zorg over de zes kinderen ook haar bijdrage aan leverde.

Tante Marie was wat vroeger opgestaan.
Stiekem had ze in linker broekzak van ome Lowie 2 gulden gestopt.
Een klein kapitaal in die tijd.

” De zelfde afspraak als vorig jaar ” had tante Marie gezegd , ” van elke gulden die ge op de veiling krijgt voor ons boontjes en juintjes moogt ge er een stuiver in je linker broekzak steken en de rest gaat naar de andere broekzak : de rechtse en denkt erom ,met de rechterhand maakt ge een kruiske dus zo gauw hoeft ge dat niet te vergeten Lowie!”
Ome Lowie begreep het.
Hij was niet alleen vlug van begrip, maar er was nooit ruzie tussen die twee.
Dat was me al eerder opgevallen.

Hij zou het druk krijgen vandaag.
Vanuit de overdekking achter het schuurtje haalde hij de handkar te voorschijn waarvan de ijzeren banden op de wielen dik onder het reuzelvet zaten .
Ja , die kar had hij een paar jaar geleden zelf gemaakt.
Het enige ijzer behalve dan de spijkers kregen bij ome Lowie geen kans om te roesten.

Voor dag en dauw was ie op het stukske land wat ie pachtte van een rijke boer.

Dit jaar was de oogst goed .

De eerste karren waren voor de middag al bij ‘ het Hart ‘ een klein conservenfabriekje aan de rand van de stad gelukkig niet ver van het land .
Gemerkt met zijn nummer zette de weger van de fabriek de jute zakken in het vak waar ome Lowie zijn oogst kon brengen vandaag.
Het was in die vakantie dat ik door omstandigheden bij me thuis dikwijls bij tante Marie en ome Lowie logeerde.
Het huis was een groot huis wat ook wel moest voor hun zes kinders en nou mij er nog bij.
Als je langs achter binnenkwam ,dan kwam je door de poort op het erf.
Het was zijn erf ;helemaal afgezet.
Ome Lowie had aan nergens een hekel ,zelfs niet aan de buren die toch door de zelfde poort een achterom hadden.
Hij vond dat, op zijn zachts gezegd , niet leuk.
Achter het zelfgemaakte hek zag je zijn groententuin liggen.
Voor de deur van de bijkeuken lag een oude versleten kokosmat.
Als je langs die deur binnenkwam rook je het leer van de schoenmakerij vermengd met sigarenrook.
De bijkeuken was zijn domein. Zijn broodwinning .
Aan de achterkant van de zoldertrap had hij een paar koeienhuiden aan een houten balkje hangen om verder te drogen.

* lees volgende week wat Ome Lowie deed met het geld in zijn linker broekzak

* Welk geheim werd heel goed in de geheimzinnige oude schoenendoos
bewaard….

(c) piet eelants 1986/2011

LEES DEEL 2 HIER



VERVOLGVERHAAL IN DRIE DELEN : Ome Lowie

WEEKENDVERHAAL Posted on Sat, March 26, 2011 21:18:07

Ome Lowie

Vanmorgen vond ik er iets heel interessant uit 1986 : een exemplaar van ons bedrijfsblad van juni dat jaar. Anno 2011 is het bedrijf ‘groter gegroeid ‘ , en ik ben al vijf jaar in de VUT. het periodiek wordt nu professioneel gemaakt door heuse journalisten en ik krijg het nog steeds toegezonden . Toen was het nog bedoeld voor en door medewerkers. Ik was een van de samenstellers en elke maand schreef ik wel wat in het blad. Behalve een ‘kinderhoekje’ verzorgde ik de rubriek ‘mijmeren’ die -zet het raam maar even open- voor velen de eigenlijke reden was om het( gestencilde) bedrijfsorgaan niet meteen in de vuilbak te doen belanden. In deze krant is de titel Mijmeringen nu van Rinus Krijnen . Hoe het toeval zich herhaald ….In het vanmorgen gevonden exemplaar ontdekte ik het tweede hoofdstuk van een vervolgverhaal dat bestond uit 3 afleveringen. Het eerste en laatste hoofdstuk is helaas rond die tijd ge – recycled tot weer ander papier. Toch ga ik vanaf nu het hele verhaal nog eens vertellen via deze krant .
Het eerste en laatste deel zit nog wel ergens in mijn – nog uitstekende – lange termijn geheugen.
Het verhaal speelt zich af in het toenmalig kleine stadje Oosterhout waar ome Lowie , tante Marie en ook ik hun jeugd doorbrachten. Het wordt een deels autobiografisch verhaal met een flinke dosis nostalgie uit de jaren vijftig. Herkenbaar , onthullend met soms een vleugje mystiek.

Volgende week :deel 1 ‘Ome Lowie ‘

(c) Piet Eelants 1986 / 2011



21 oktober 1959

WEEKENDVERHAAL Posted on Sun, March 20, 2011 11:19:19

Iets voordat Toos naar huis ging liep ik door de poort naar buiten en stak de straat over.
Voor de etalage van de platenwinkel stond ik naar de hoesjes te kijken van de meest populaire artiesten van dat moment .
Cliff Richard , Roy Orbison en Fats Domino .
Ze lagen gewoon op een rijtje als blikvanger voor de koopgrage tieners .
Een mooiere camouflage kon ik niet bedenken om even met haar alleen te zijn.

Ik was 13 en Toos was net zo oud.
Toos was de vriendin van mijn jongste zus en woonde een paar huizen verder de straat in.

Die avond hadden we met andere kinderen in de portiek van ons huis nog ‘ Annemarie koekkoek’ gedaan.
Een spel waarbij je een stap vooruit naar ‘de buut ‘ deed als degene die ‘hem was ‘ het hoofd naar de muur moest houden en ‘ Annemarie koekoek ‘ moest roepen.
Het eind van het spel was het ‘ afbuten ‘ tegen de muur of je liep de kans om terug naar de beginstreep te worden gestuurd als je nog bewoog als de ‘ buut ‘ zich omdraaide en jou nog een stap voorwaarts zag doen.

Het was even voor half tien.
Om kwart voor tien moest Toos thuis zijn en ik binnen.

We hadden niets afgesproken maar het was , denk ik , de liefde die Toos deed besluiten om wat eerder naar huis te gaan en ik naar buiten.

Mijn hart bontste en ik voelde me kleuren tot achter mijn oren toen Toos , zoals ik zo vurig had gehoopt, overstak naar de platenzaak van Van Baal .
Samen staarden we zonder een woord te zeggen naar de platenhoesjes.

Zeker een kwartier moet het zijn geweest dat we daar met veel vlinders in de buik en in het gezicht vol met jeugdpuistjes voor de spaarzaam verlichtte etalage stonden.

” Wat zit je haar leuk” zei ze plotseling en ze maakte aanstalten om met haar hand mijn met zorg in de scheiding gekamde haar verstevigt met een halve tube brillantine aan te raken…..

Het was tot dan toe mijn mooiste vetkuif ooit….
.
” Nee!! , niet aankomen ” riep ik uit … ” Ik heb ze pas gekamd !”

Zoals een vrouw -zelfs op die jonge leeftijd – kon reageren liep ze hard weg schuin de straat over naar de poort waar ze woonde.
Haar vader kwam al kijken waar ze bleef….

” Stommerd !! ” riep ze nog.

“Trut! ” riep ik haar na….maar zo zacht dat ze het zeker niet heeft kunnen horen…..

Toos verdween kort daarop uit mijn leven en uit dat van mijn zus..

Piet Eelants (c)2006/ 2011



Next »