Blog Image

DONGENSE VERHALEN

www.dongenhomespot.nl


Deze webruimte is onderdeel van de Dongense website

www.dongenhomespot.nl


Click HIER om terug te gaan naar de hoofdwebsite !

PEE 76

PEE ZOMERVERHAAL Posted on Thu, August 01, 2013 21:23:07

SLOT
ZOMERVERHAAL 2013

Van
uitleg en conclusie , opslokborrel en mijn diepzinnigheid ,het
bekende ei ,de uitzondering daarop en
gras
op onze buik

Dat was het dan weer
voor dit jaar. Het laatste zomerverhaal staat online. Dit dus
.Onderwerpen nog genoeg om een dagelijks zomerverhaal te schrijven
,maar andere zaken worden weer langzaam belangrijker. De
komkommertijd is eindig en ook deze serie van dit seizoen. Je hart
luchten .Dat zouden meerderen moeten doen. Volgend jaar misschien ?
Vandaag zou ik het liefs iets kritisch willen schrijven over
scheefgegroeide verhoudingen , over onbegrip en het verschillend
interpreteren van gebeurtenissen , over macht en onmacht. Een bitter
stukje zou ook wel mooi zijn, over zaken en bijzaken. Over spel en
ernst en over kwetsen en gekwetst worden. Over ge- en misbruik van
macht of over het ontbreken daarvan ,over loyaal of de- loyaal zijn.
Over onderkruiperij of veinzen , licht en donker , leugen of
waarheid. Ik schrijf het allemaal maar op ,maar als ik mezelf erg
verdiep in dingen die krom en scheef zijn kan ik ook wel rustig in
een hoekje zitten janken over de vele doden en gewonden die vielen
bij het onbegrijpelijke treinongeval in Santiago
de Compostella
of de bus
in Italië die zijn laatste rit die voor velen de laatste reis was.
Ik zou ook blij kunnen zijn en er over kunnen schrijven ; over de
hoogte van de temperaturen op dit moment. Ze zijn tot vandaag in
ieder geval nog dragelijk voor velen. Ik zou kunnen schrijven over
de postbezorging in Dongen -Vaart en elders, die dankzij de al jaren
geleden ingezette privatisering van ‘TantePos’ en collega-bedrijven
die het eerst wel zagen zitten de post op tijd te bezorgen – ook
als gevolg van de marktwerking – tegen concurrerende prijzen, nu
abominabel schijnt te zijn.

E-mail als de schuldige aanwijzen is wel
heel gemakkelijk als excuus gebruikt. Ach , ook recht en
onrecht en zeker het recht van de sterkste en het onrecht van de
zwakke zouden als onderwerp in dit zomerverhaal niet misstaan. Ik zou
het ook kunnen hebben over solidariteit en angst voor represailles
.Over bijna het gevoel van verdeel en heers. Over te groot groeien en
( te ) klein denken, over empathie en apathie. Over hard en hart.
Over uitleg en conclusie. Ik zou het kunnen hebben over de achterkant
van het gelijk .Over redelijkheid zou het vandaag ook al kunnen
gaan of over doordouwen. Het gevolg , de oorzaak ,over schuld
,schuldvraag of onschuld. Over spijt en oprechtheid. Over meepraten
of een eigen mening. Over terecht ,zeker, maar ook over overdrijven
of juist het ‘onterecht’. Dit zomerverhaal zou ook kunnen gaan over
waarom en hoezo, over geld ook ja, maar zeker over mensen. Over
mensen en hun gebreken en over hun kwaliteiten. Over de lucht klaren
en niet omkijken in wrok , over even stilstaan en doorgaan. Het
verleden , de toekomst. Vergeving was een woord wat er in voor zou
kunnen komen en hoop , misschien zelfs liefde. Over het laten
bezinken en eerst even nadenken. Over nog een nachtje er over slapen.
Over sfeer en waardering zou het eventueel kunnen gaan. Over gezond
verstand. Over luisteren ,niet luisteren of afluisteren. Over woord
en wederwoord. Kortom, ik zou een stukje kunnen schrijven over normen
en waarden en die toe te passen op elke situatie. Zo’ n stukje zou
ik willen schrijven vandaag .Maar als ik dat allemaal zou doen, al
deze onderwerpen de revue laten passeren, zou het niet leesbaar meer
zijn, leest niemand nog verder en worden mensen dupe van mijn
diepzinnigheid. Het zou ook niet meer zomers zijn en dat kan dus ook
niet. Zomers staat gelijk aan vrolijkheid, een zomerverhaal moet gaan
over vreugde en plezier , over zon en vakantie. Over gezelligheid en
een pilske bij de barbecue, Een fris wit wijntje misschien al
aperitief of als opslokborrel.Ik zou het ook met dat soort
onderwerpen kunnen schrijven, mijn zomerverhaal van vandaag Terwijl
ik dit allemaal opschrijf is het net alsof er in de zomer geen
denkwerk aan te pas hoeft te komen en dat elk seizoen wel een stempel
heeft. Denken , of nadenken doe je volgens velen in de herfst .Niet
enkel het seizoen maar ook in de herfst van je leven. En vrolijk
wordt je pas weer van de eerste lentezon als alle vogeltjes ,op een
paar bekende uitzonderingen na dan, het bekende ei leggen .Als de
natuur ontluikt en alles weer groen wordt , de mens weer moed
schijnt te krijgen .November. Enkel november en dan met name op
allerzielen. Dan mogen we triest zijn en dingen in ons leven
overdenken. Dan vragen we ons dingen af. Dan kan de winter heel lang
duren en verlángen we weer.

Jing
en Jang zeggen de Chinezen en in Frankrijk noemen ze dat C’est La Vie
en als de Fransen dat zeggen bedoelen ze eigenlijk álle seizoenen.
Het leven kent voor ons en velen hoogte -en dieptepunten . Dat mag en
kan en dat is altijd gepast er aan te denken en er mee om gaan.Alle
dagen van het jaar. Als we maar in de gaten houden dat alles weer
goed komt .Om maar eens een andere taal te gebruiken : ‘Al sal
Regkom’ en als we dood zijn groeit er gras op onze buik .Ik had over
al deze dingen kunnen schrijven. Ze waren me net voor…



PEE 75

PEE ZOMERVERHAAL Posted on Wed, July 31, 2013 21:22:15

Van Chinezen ,
alle denkbare fronten, al dan niet misplaatste opmerkingen , en de
opiniërende gemeenteraadsvergadering van 15 januari 2009

Het is een eind
geleden. Dat wel. Vroeger deed ik er nog aan. Ik was ook fel en
verzette me tegen elke tegenspraak .Meningen van anderen werden met
behoorlijk goede argumenten van tafel geveegd . Ik was er ook goed
in. Het streven naar een perfecte wereld beheerste heel mijn leven .
Heel strijdbaar volgde ik alle politiek discussies op tv en gaf daar
thuis commentaar op . Maar daar bleef het niet bij. Ik schreef ook
stukken in de krant . Regionaal én nationaal. Ik mengde me in
discussies op – toen – talkradio en bij andere actualiteitsrubrieken
was ik kind aan huis. Een eigen strijdbare wereldhervormende website
bleek in het begin een grandioos idee. Ik richtte een website op waar
iedereen zijn zegje kon doen. Wereldcolumns.nl werd ontdekt door een
Jan Marijnissen en ook VVDer Arend Jan Boekestein toonde méér als
belangstelling om zíjn ideeën aan de man te brengen . Dongenaar
Rinus Krijnen en 6 andere min of meer bekende columnisten waaronder
de Utrechtse journalist Tobias Bos behoorde tot de vaste
redactieleden van de site. In deze voorlaatste aflevering van PEE
zomerverhalen van dit zomerseizoen ga ik even terug in de tijd.

De rode draad van
de site was ikzelf. In de zin van de kleur rood voerde ik zélf de
regie over de site . Immers als hoofdredacteur had je dat recht. Ik
dramde door , Wilde in een kort bestek van tijd bij wijze van spreken
alle Chinezen met mes en vork laten eten . Zonder geduld én soms met
de botte bijl plaatste ik stukjes op de site waarvan ik zélf later
de waarheid ervan niet kon achterhalen. Waarschijnlijk hadden lezers
dat in de gaten en haakten massaal af. De site werd rommelig
bovendien en ging lijken op een rode ‘geen stijl’, maar dan
zonder de zo broodnodige bezoekers en aandacht in de pers. Want dáár
moet een opinie -website toch vooral zijn bestaansrecht aan ontlenen
om niet als roepende in de woestijn te (ver)worden.

Toch gebeurde dat en
het was mijn eigen ‘verdienste’. Ik heb er wel wat van geleerd.
Drammen en je gelijk afdwingen geeft een kick maar ook een
afstraffing . De website is per 28 augustus 2008 verdwenen .

Tegenwoordig doe ik
nog steeds aan meningsvorming , maar wel op een andere manier. Ik
probeer door ‘ er naar te leven ‘ te bewijzen dat alles
betrekkelijk is en dat mensen in wezen niet slechter zijn als ze
toevallig anders denken. Ik houd rekening met hun eigenste gevoel en
hun eigenste referentiekader . Toch doe ik – misschien daardoor –
nog altijd aan politiek, laat eenieder in zijn of haar waarde en werk
vooral achter de schermen aan een betere wereld . Eigenlijk zou
iedereen dat moeten doen. Het afkatten van anderen en het beweren van
het feit dat jij of jouw partij het allemaal veel beter zou doen is
een strijd die niemand wint of ooit winnen zal. Ook de beterweter
wordt op alle denkbare fronten aangevallen. Vandaag luisterde ik nog
eens naar een bewaard gebleven verslag van de opiniërende
gemeenteraadsvergadering van 15 januari 2009 op de audioservice van
omroepdongen.nl , de voorganger van dongenhomespot . Het verslag
spoorde me aan om dit stukje te schrijven. Het elkaar zwarte pieten
doorgevende gezelschap werd naar mate de stemming verslechterde door
stekeligheden en al dan niet misplaatste opmerkingen van diverse
woordvoerders een storende factor in het menselijk gesproken goed
functioneren van het elkaar begrijpen en verstaan. Steeds op elk
staartje zout leggen of datzelfde zout te strooien in elkaar
aangedane door woorden ontstane wonden is gewoon niet leuk en
bovendien niet functioneel voor de gemeenschap waarin wij leven. Even
herhaalde in het voorjaar dit jaar die geschiedenis zich bijna in Dongen met zeker twee partijen die elkaar volgens mij op een
bedenkelijke manier vliegen probeerden af te vangen.Een door
partijen genoemd ´akkefietje´en door anderen genoemde´ affaire ´
met een wethouder was de aanleiding.Elkaar begrijpen én van de
fouten in het verleden leren is productiever. Opiniërend bezig zijn
is een goed idee voor beginnende idealisten. Een echte idealist is
een realist



PEE 74

PEE ZOMERVERHAAL Posted on Tue, July 30, 2013 20:35:53

Van
een Web-log , een publicatie ,dat streven , uitermate geschikt en
jouw boodschap of pleidooi

Het
is niet enkel leuk ,maar ook een dankbaar gebeuren dat me al enkele
jaren tijdens de vakantieperiode overkomt. Het dagelijkse verhaal dat
ik mag schrijven brengt ook wat op. Geen geld, daarvoor is de krant
helemaal al niet bedoeld, maar wel veel reacties en zélfs meer
bezoekers. De komkommertijd zoals deze vakantieperiode in de pers
wordt genoemd wordt door het dagelijks bijna persoonlijk bericht in
deze rechterkolom op de altijd kleurige voorpagina goed overbrugt.De
reacties lopen uiteen van leuk tot flauw en van grof tot politiek.
Dat zij zo, maar het is geenszins mijn bedoeling jou er mee lastig te
vallen. Je leest dat ten slotte zelf nu. De verhalenknobbel heb ik
al lang en is eens tot volle bloei gekomen in de tijd dat er een
andere soort Facebook rage was die web-log heette.Door achterhaalde
technieken en natuurlijk datzelfde facebook of Twitter is de web-log
rage reeds lang verstomd en wordt bijna nergens meer ( gratis)
aanboden .Enkele jaren geleden was dat wel anders. Mensen zoals ik,
die het schrijven en het uitzenden van veelal goedbedoelde
boodschappen aan den volken niet konden laten, oogsten zo links en
recht nog wat succesjes maar werden in de pers soms wel eens
aangehaald als ware kunstenaars in de leer van de allesomvattende
indoctrinatie .

Een
zware beschuldiging vond ik dat ooit ,maar eigenlijk heeft de pers
ook dikwijls gelijk. Ik heb naar aanleiding van een publicatie in
deze trend over een van mijn blogs toentertijd van alles uit de
kast getrokken om juist die aantijging te weerleggen tegen een
journalist van een regionaal wekelijks medium. Als een zekere
verslaggever van dat medium toentertijd bloed en angstzweet rook,
ging hij er met tegendraadse verhalen in venijnige soort
bewoordingen nog harder tegen aan. Wat toen al verre van een
drijfveer was om de ‘boodschapverhalen’ te vertellen en daar een
soort van ‘gelijk hebben’ in mijn blogs vast te leggen. Het
tegendeel is misschien wel waar. Ik vind nu nog dat ik maar zelden
gelijk heb en ook vind ik dat jouw gelijk, gelijk aan het mijne mag
zijn. Toch ontstond er in die periode een soort van discussie op
papier tussen de verslaggever van de krant en mij via de digitale
weg. Hij vond dat híj namelijk alleen gelijk had om de simpele reden
dat hij er voor had doorgeleerd om dingen en meningen aan de man te
brengen. Dat was en is volgens hem bij mij duidelijk niet het geval.

Dat is nou de kunst zei ik toen tegen hem, waarop hij weer zei dat
dat dan wel kunst met een zeer kleine k was. De hoofdredacteur van
die bron vond na een tijdje net als ik, dat de man in kwestie er
een ordinaire bron van vuilspuiterij in deftige woorden van maakte .
De rubriek werd gestopt . Een boodschap brengen is inderdaad gewaagd
realiseer ik me, maar zo lang die boodschap zelfs gecamoufleerd enkel
het goede nastreeft mag het van mij. Dat was ook de reden waarom ik
dit jaar anderen de kans wou geven om als PEE een stukje in deze
kolom te schrijven. Dat dat streven mislukt is is jammer. Niemand
trok zijn of haar stoute schoenen aan om op deze plaats kond te doen
van zijn of haar beweegredenen zijn of haar stem te verheffe.Dat is
best jammer. Laat me meteen vertellen dat dat nog heel deze week kan.
Dan stopt deze rubriek weer en komt op deze plaats weer een
sportieve inhoud .Je stem verheffen , of laten horen wat jou bezig
houdt in het leven of in het dorp kan als een rode lap werken , dat
wel, maar ook als uitlaatklep, als een spiegel misschien. Je hart
luchten en dingen zeggen die nodig zijn.Daarvoor is deze rubriek
gewoon uitermate geschikt. Iedereen is hier gewoon PEE en als jij
geen PEE genoemd wil worden zetten we -als jij wilt- gewoon jouw
eigen naam onder jouw boodschap of pleidooi. Nah ! Duidelijker kan ik
het niet vragen en zeggen , maar niets moet. Als je bij de zwijgende
meerderheid wil blijven horen of juist juist wil zwijgen omdat het
jou toevallig beter uit komst . Ook dat mag. Tot morgen dan maar ?



PEE 73

PEE ZOMERVERHAAL Posted on Mon, July 29, 2013 21:16:56

Van
zusters en broeders ,verzekeringspremies,
complex
vraagstuk, geheimzinnigheid alom en een MRI -tje meer of minder

Zusters
en broeders heetten ze vroeger. Ze droegen kappen , kapjes , lange
rokken of broeken. Vooral wit. Enkel wit soms. Witte schoenen met
daarin witte veters. Ze hadden te maken met een dikwijls withete
hoofdzuster die de broeder of zuster niet wit maar zwart schold . Nu,
vandaag, dragen de zusters korte ,soms bijna doorschijnende kleding
die ze misschien dragen tot latent genoegen van en ter bevordering
van herstel of van naar genezing snakkende patiënten.
Verpleegkundigen op kinderafdelingen dragen gewone kleren
tegenwoordig. Ze geven hun patiëntjes nu de nodige spuitjes in een
fel rood t-shirt terwijl cliniclowns vrolijk gekke bekken staan te
trekken. Het zodanig afgeleide kind voelt de prik nauwelijks. Er zijn
al ziekenhuizen waar op verschillende afdelingen veel bedden
vervangen zijn door moderne comfortabele fabuleus uitziende
fauteuils. De fauteuils dienen het gemak van de patiënt, de dokter,
de broeder of de zuster die allemaal Piet ,Anneke of Dirk heten. De
dokter wordt dus met Jan of Piet aangesproken en na wederzijds
goedkeuren wordt ook getutoyeerd naar de cliënt toe. Wat blijft is
de genegenheid naar de mens waar het allemaal om draait. Het doel is
om sneller dan de concurrentie de patiënt onverlet de aandoening
weer op de been en uit de fauteuil of het bed te krijgen. Men krijgt
de deskundigheid waar het ziekenhuis en vooral de patiënt na ontslag
blij om kan zijn. De kamers zijn voorzien van televisie en WiFi. Een
MRI-tje meer of minder kan alleen de gezondheid ten goede komen en
die pret- echo is ook een bron van inkomsten. Een ziekenhuis die de
mooiste ingang heeft of de duurste technische snufjes ook voor het
oog toepast heeft de beste naam en sluit de beste contracten af met
de zorgverzekeraar.

Al met al is het in een ziekenhuis van
tegenwoordig goed toeven. Allemaal misschien een beetje gechargeerd ,
maar kan het nog erger of komt er verandering in. Ik ben geen
koffiedikkijker natuurlijk, maar ik voel dingen soms wel eens met
mijn klompen aan. En soms denk ik er nog over na ook. Kijk , met
enkel het uitdunnen en op de pijnbank liggen van de ontelbare
graaiers in ze ziekenhuiswereld kom je er niet. Het is wel nodig
natuurlijk. Maar ook de patiënt zou wat in kunnen leveren of in dit
zomerse suggestiecircus zelfs ‘ bijdragen’. Dat kan volgens mij zelfs
leiden naar de mogelijkheid om de verzekeringspremie drastisch te
verlagen , geen eigen geldelijke bijdrage te hoeven te betalen en de
goede redelijke zorg in kwaliteit en kwantiteit in ziekenhuizen
niet aan te tasten. Het lijkt wel op een sprookje. Nou geloof ik
zelf al lang niet meer in het officiële verhaal van de wolf en de
zeven geitjes, maar net als die wolf die overigens niet zo boos als
dat het sprookje ons wil doen geloven, moeten mensen ook als ze
patiënt heten , eten en drinken. Het toeval wil dat als de mens géén
patiënt is , deze ook moet eten. Sterker : Als de mens nog gezond is
, zou de mens gewoon gezond moeten eten om geen patiënt te worden.
Dat kun je al bereiken door matig te eten .( Zie
PEE 67
) Een
simpel verhaal eigenlijk maar wel een ander. In dit zomerverhaal gaat
het meer over het verstrekken van eten in een ziekenhuis. Is dat dan
niet normaal..? Als ik deze vraag in 2025 zou stellen is dat nog maar
‘de vraag ‘. Op deze vraag wordt er volgens mijn koffiedik dan een
ander antwoord op gegeven. Natuurlijk is het dan normaal dat de
patiënt die thuis weer geen patiënt is dat dan zelf betaald net
als thuis. Wat weer heel typisch is , is dat zowel mijn eigen
zorgverzekeraar als een groot regionaal ziekenhuis geen mededelingen
‘konden’ doen over de kosten van voeding en hoeveel er doorgaans voor
eten en drinken wordt gedeclareerd of berekend. “Dit
betreft een heel complex vraagstuk en de informatie is niet eenvoudig
aan te leveren “ was een van de antwoorden. Geheimzinnigheid
alom en dat zet mij dan weer aan het denken. Waarom geen open kaart.
We hebben het toch niet over open wonden. Toch ? Smakelijk eten en
verslik u niet in de hoge premies.



PEE 72

PEE ZOMERVERHAAL Posted on Sun, July 28, 2013 21:07:23

Van
de Aldi , kantelingen en transities , zijn hondje , buren en
familieleden , op betere tijden en NETWERK 50+

Zondag
heeft PEE zich er met een jantje van Leiden van afgemaakt door een
zomerverhaal uit lang vervlogen tijden te publiceren. Nu had ik daar
een goede reden voor. Misschien ga ik er nog een verhaal over
schrijven. Ik moet dan wel vlug zijn, want de serie zomerverhalen van
dit vakantieseizoen kennen ook een einde. Zoals ik al eerder zei en
bij een andere gelegenheid : Alles is eindig. Ik kom daar zo op
terug. Begin augustus zijn er weer volop sportactiviteiten in het
dorp en leveren veel verenigingen hun sportverslagen weer in bij deze
krant. PEE gaat die weer met liefde en plezier plaatsen vanuit deze
kolom.

Alles
is eindig en alles krijgt een nieuw begin. Op dit moment vieren nog
talrijke Dongenaren hun welverdiende vakantie. Een vakantie duurt
gemiddeld in ons land zo’n 3 weken. Feesten en sommigen jongeren
spreken zelf zelfs van ‘beesten ‘ alsof het het laatste is wat je in
je leven doet. Prima. Moet kunnen. Anderen , ook Dongenaren ,
ervaren deze vakantieperiode weer anders. Door de vele
faillissementen in en rondom het dorp hebben zij niet dat gevoel dat
vakantie met zich mee zou moeten brengen . Deze week sprak ik een man
van, ik schat zo’n 55 jaar. Hij liep in korte broek met in zijn
ene hand een tas en aan zijn andere de lijn en zijn hondje. Toen ik
hem zag zag hij mij niet. Hij liep haast tegen me aan. Door de
schrikreactie die daaruit volgde konden we onze lach even niet
onderdrukken. Even, want zijn excuses waren er eerder dan mijn
reactie. Het was een begin van een gesprek dat eigenlijk net zo
spontaan begon als dat het even later niet helemaal in mineur , maar wel met een sprankje hoop eindigde.

Misschien
is het jou ook wel eens overkomen dat je met een wildvreemde een
gesprek raakt . Een reden is er niet, maar er blijkt er toch een te
zijn die je ontdekt in toevallige ,maar uiteindelijk verrassende
minuten . Ik maakte het nog eens mee ( PEE
68
). “Hondje uitlaten ?”

“Euh
,…ja, moet ook gebeuren he ..” . “ ‘t is niet zo ‘n jong
beestje he “. Ik zag zijn witte snorharen. “Hij is 16 “ zei
de man en maakte aanstalten om door te lopen. Een gesprek is een
gesprek voor mij en ik ben wel in voor een praatje. Bovendien moet
een praatje een kop en een staart hebben en bovendien zeg ik dat dan
ook in een dergelijke situatie. Ik laat niet gauw iemand los als mijn
gevoel zegt dat dat nog niet aan de orde is. Dat gevoel is eigenlijk
onfeilbaar . Met dit gegeven maakte ik ook een grappige opmerking in
verband met de kop en staart van het hondje. Het ijs was gebroken.
In een minuut of vijf ontstond er spontaan een gesprek over zijn
kijk op het leven , de situatie waarin hij op dit moment verkeerde
en hoe nu verder. Bij het spontaan laten ontstaan van dit soort
gesprekken bouw je bijna instinctief en automatisch een aantal
reserves in. Dat is een mengeling van begrip, verkapte inleving,
eigenbelang , privacy, op de juiste woorden letten en een rem op te
veel emotie.

Vakantiegevoel
was de man vreemd . Hij had dat gevoel in het begin nog wel. De
eerste drie weken waren niet eens zo vervelend. Hij had nog een
opdracht , zeg maar kans van zijn werkgever gekregen om een project
af te sluiten. Dat was het dan. 38 jaar had hij er gewerkt en nu laat
hij zijn hondje meer uit dan dat het hondje zelf eigenlijk nog
wil.De crisis heeft deze voor mij nog steeds onbekende man hard
getroffen. Hij en ik zijn er bijna van overtuigd dat hij niet meer
aan de slag komt. Een trieste gedachte eigenlijk. Onrechtvaardig ook
van deze harde selfsupporting maatschappij die aangevoerd door de
overheid,met kantelingen en transities en de zelfbedachte hoop op
buren -en familiehulp de toekomst wil redden terwijl dezelfde
overheid zich steeds meer en meer terugtrekt en zich verschuilt
achter de onontkombare ,broodnodige versoberingen ,bezuinigingen en
ombuigingen die er in feite ten slotte allemaal voor gaan zorgen dat
mensen zoals de man die ik sprak uiteindelijk in de ook al goedkoper
geworden bijstand belanden en nagekeken worden door de buren en
familieleden die eigenlijk voor hem zouden moeten zorgen. Een
schande eigenlijk voor een rijk land als het onze. Ik heb de man nog wel even gewezen op het uitstekende Dongense initiatief ‘netwerk 50+ Dongen.
HIER
MEER INFO

En
intussen gaat het leven verder. Dat deed ook de man met zijn hondje
dat achter hem aan sjokte en even later aan zijn leiband buiten de winkel
mocht wachten op zijn baasje. Het viel me mee dat hij wat rechter
liep als op het moment dat ik bijna tegen hem aanliep . Een beetje
fier eigenlijk zelfs, liep hij de Aldi binnen. Dat beeld hou ik dan
maar vast, al was het alleen al omdat er altijd hoop is op betere
tijden. En de zon schijnt weer.Toch ?



PEE 71

PEE ZOMERVERHAAL Posted on Sat, July 27, 2013 21:35:37

Over
een weekje zijn de weekendverhalen van PEE en dit jaar op deze
plaatst weer historie
, maar wel een historie die bewaard blijft.
Onder deze rubriek lees je waar. PEE schrijft ( voornamelijk schreef)
ook wel eens korte verhalen. Ze werden ook al eens gebundeld en als
cadeautje weggegeven. De meeste verhalen zijn inmiddels kwijt
,verdwenen ,met de muziek mee of naverteld op internet. Copyright is
PEE ook nu nog vreemd. Een paar van deze verhalen kunt u als
weekendverhaal op deze plaatst terugvinden deze zomer. Als je ze al
kent dan is het des te leuker om ze nóg eens te lezen . Bij het
korte verhaal dat hieronder te lezen is staan drie jaartallen
2003,2009 en 2010. Het decor verplaatsen we even naar de vroege
zomer, naar de lente om precies te zijn. Wispelturig als ik ben zal
er ook deze keer wel een aanpassing of toevoeging bijzitten. Pee is
zelf ook weer benieuwd..

Morgen weer een actueel zomerverhaal…

Van een lieve Fee, een aardig donsveertje ,twee leuke tuinfluiters , een schat van nimf en een handig hangmatje ……..

Een kleine fee
zweefde boven een sfeervol verlichte boom , die door een frisse
lentetooi
van groene blaadjes nauwelijks opviel tussen de andere in
de zon blakende woudreuzen. Een ander feetje zat op een tak van een
berk en keek lachend schuin naar beneden waar een paar jonge
tuinfluiters probeerden met hun eerste donsveertje vliegbewegingen te
maken . Verderop zat op de bovenste tak van de grootste boom een
merel zijn veren op te schonen waarna hij met een vreugdekreet zijn
weg vervolgde. Ik hoorde nog meer vogels en zacht geruis van de
lentewind . Langzaam liep ik verder en genoot van dit alles. Een
kwiek gemutst eekhoorntje snelde zich een weg van boom tot boom , af
en toe even uitrustend van zijn wild geraas. Twee vlinders danste van
bloem naar bloem. Het leek alsof ze elkaar plaagde door een paar keer
rond de mooiste bloemen te fladderen om daarna bijna gelijktijdig op
die ene prachtige af te vliegen om zich te laven met de heerlijkste
nectar. Een kleine kabouter harkte zijn tuintje en veegde de laatst
overgebleven blaadjes van de vorige herfst bij elkaar.Ik liep een
paar stappen verder en zag een kleine nimf genietend van de eerste
lente zonnestralen liggend in een piepklein hangmatje dat duidelijk
handgemaakt was van verse grassprieten en versterkt met
paardenbloemstelen aan beide kanten in de lengte. Plots voelde ik
kleine trillingen onder mijn schoenen. Eerst dacht ik nog dat het
kwam door het stampen met de pootjes van een wit konijn dat ik net
tussen het hoge gras zag wegrennen , maar toen ik de kleine nimf uit
het hangmatje zag vallen en zag hoe de paardenbloemstelen aan de
zijkanten ervan doorbogen totdat ze braken ,voelde ik tegelijkertijd
dat een grote schaduw de zon hinderde zijn stralen verdelen over dit
paradijselijke tafereel.
Ik deed een paar stappen achteruit en zag
links van me een enorme grote zwarte laars. En nóg een. Ik durfde
niet te bewegen en keek een beetje onbewust voorzichtig naar boven.
Het moment dat ik toen beleefde vergeet ik niet meer. Twee grote
azuurblauwe vrouwenogen keken naar het paradijs waarin ze zich bevond
. Ik schrok en verborg me snel achter een met zwammen begroeide
boomstam. Toen keek ze naar me , ik leek verlamt door het aanschouwen
van al die schoonheid .Langzaam deed ze mijn angst verdwijnen . Haar
strakke verschijning betoverde me . Haar zachte glimlach deed me
smelten . Even aarzelde ik . Ik besloot langzaam vanachter de
boomstam te komen . Als door betovering keek ik naar boven en zag
haar lange zwarte haar wapperen in de lentewind. Ik wilde roepen,
schreeuwen maar met een paar grote stappen verdween ze weer zo ze
gekomen was. Vlug rende ik naar de hoogste boom. Vanuit de top kon ik
nog net een blik opvangen van haar prachtige lichaam, waarna ze
verdween in de lentemist. De kleine fee probeerde me te troosten door
een vreugdedansje te doen net naast de grote berk waar een ander
feetje vanachter een takje weer tevoorschijn kwam om verder te
genieten van de twee kleine tuinfluiters , waarvan er eentje was
geslaagd op de rand van het nest te gaan zitten .<



Next »